Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

7Η ΔΙΑΛΕΞΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ


  Μπορείτε να το κατεβάσετε πατώντας εδώή εδώ 
Το Adobe Reader μπορείτε να το κατεβάσετε πατώντας εδώ


ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑ


1. Ομοιοπαθητική Ιδιοσυγκρασία Φώσφορος
2. Ομοιοπαθητική Ιδιοσυγκρασία Πουλσατίλλα
3. Ομοιοπαθητική Ιδιοσυγκρασία Καλκάρεα Καρμπόνικα



ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ

ΦΩΣΦΟΡΟΣ


-Φάσεις Α, Β, Γ και Δ στην ισορροπία ενός ατόμου
-Το ζωηρό, έξυπνο, πονόψυχο και καλό παιδί που δεν λέει να μεγαλώσει
-Κοινωνικότατος και αγαπητός
-Συκωτικό μπουρίνι που συγχωρεί
-Αγνός, ιδεολόγος, πολεμιστής
-Ευαίσθητος και πονόψυχος
-Το τέλειο θύμα των συφιλιτικών!
-Μεγάλη, ευαίσθητη και εύπιστη καρδιά
-Καμμιά ιδιοσυγκρασιακή τάση δεν είναι ελεύθερη επιλογή!
-Άλλο το «κοινωνικό προσωπείο» και άλλο οι βαθύτερες τάσεις του ατόμου
-Υπερβολικά φιλότιμος
-Έξυπνος και ζωηρός
-Ιδιαίτερη ενασχόληση με την υγεία του στη φάση Α
-Τάση για παγωμένο νερό
-Νευροφυτική φάση Β
-Ο Φαύλος Κύκλος των Νευροφυτικών Συμπτωμάτων
-Εξετάσεις, γιατροί, πάλι εξετάσεις, πάλι γιατροί!
-Συμπαθητικό άτομο και ευγνώμων
-Θέλει συμπαράσταση και παρηγοριά
-Του αθλητισμού και της Φύσης
-Εξωστρεφέστατος και της παρέας
-Φόβος των συμπτωμάτων και όχι τόσο της ασθένειας ή του θανάτου
-Διαφορική Διάγνωση από άλλες νευροφυτικές ιδιοσυγκρασίες
-Φάση Γ-παραίτηση


Ο Φώσφορος είναι ένα πολύ συχνό φάρμακο, μια πολύ συχνή ιδιοσυγκρασία και ιδιαίτερα στην εποχή μας που λόγω αγχώδους τρόπου ζωής, πέφτει εύκολα το Αυτόνομο Νευρικό Σύστημα και εμφανίζονται τα λεγόμενα νευροφυτικά συμπτώματα. Όπως είχαμε πει για το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ ότι είναι χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των ψυχαναγκαστικών ατόμων-χωρίς να σημαίνει  ότι όποιος είναι ψυχαναγκαστικός θα πάρει Αρτζέντουμ Νίτρικουμ- έτσι και ο Φώσφορος είναι χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των νευροφυτικών ατόμων.

Ο Φώσφορος μιασματικά είναι συκωτικός στην σωματική και ψυχική έκφραση αλλά ψωρικός όσον αφορά την πρόθεση, τις αρχές και τα ιδανικά. Το Μεντορίνουμ είναι συκωτικό σε όλα, δηλαδή και όσον αφορά τις αρχές και την πρόθεση.

Φάσεις Α, Β, Γ και Δ στην ισορροπία ενός ατόμου
Ας δούμε λίγο τις φάσεις του Φωσφόρου. Σε κάθε ιδιοσυγκρασία υπάρχουν αυτές οι φάσεις. Είναι η φάση Α όπου έχουμε ένα σχεδόν ισορροπημένο άτομο, δεν έχουμε δηλαδή νόσο με την συνήθη έννοια του όρου αλλά κάποια προεξέχοντα ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά. Άτομα αυτής της φάσης δεν θα προσέλθουν εύκολα στο γιατρό εκτός και αν έλθουν προληπτικά κάτι όμως που δεν γίνεται εύκολα από τις περισσότερες ιδιοσυγκρασίες. Ο Φώσφορος όμως μπορεί και να το κάνει γιατί ακριβώς όπως θα δούμε έχει άγχος με την υγεία του.

Η Β φάση είναι η φάση όπου έχουμε πλέον νόσηση και μάλιστα στο αρχικό στάδιο. Αυτή τη φάση θα την δούμε συχνά στο ιατρείο. Η Γ φάση αφορά άτομα με προχωρημένες ή χρόνιες ασθένειες και επιβαρυμένο οργανισμό. Η Δ φάση εμφανίζει ουσιαστικά κοινά χαρακτηριστικά για τις περισσότερες ιδιοσυγκρασίες γιατί όλες καταλήγουν σε πλήρη σωματική και ψυχική αποδιοργάνωση με ελαφρές παραλλαγές. Εκεί θα δούμε συνήθως καταστάσεις μανίας ή στούπορ.

Το ζωηρό, έξυπνο, πονόψυχο και καλό παιδί που δεν λέει να μεγαλώσει
Επειδή έχει σημασία για την περιγραφή του Φώσφορου θα ξεκινήσουμε από την περιγραφή της Α φάσης και μάλιστα στην παιδική ηλικία. Πως είναι λοιπόν ένα παιδάκι φωσφοράκι; Είναι η τυπική εικόνα του ζωηρού υπερκινητικού παιδιού. Είναι συνήθως αγόρι. Ζωηρό, κινητικό ναι αλλά όχι το σπαστικό, το νευρικό, το στριμμένο ή το κακό παιδί. Αντίθετα είναι το βολικό παιδί, το αγνό, το καλό το παιδί, ο «μπόμπος». Είναι όμως γεμάτο ζωντάνια και έχει αυτή την έντονη αγνή παιδικότητα. Είναι το τέλειο παιδάκι ο Φώσφορος, δηλαδή αγνό, καλό και ζωηρό γι’ αυτό και σου προκαλεί μια έντονη συμπάθεια.

Η μαμά του σου λέει ότι δεν κάθεται ήσυχα με τίποτα, ούτε για μια στιγμή. Θέλει συνέχεια να παίζει, θέλει να ευχαριστηθεί παιχνίδι. Μπορεί και να είναι σε μια ηλικία που δεν είναι πλέον του παιχνιδιού, να έχει μεγαλώσει, τα άλλα παιδιά να έχουν ηρεμήσει από την τάση για παιχνίδι, αυτός όμως εκεί, στο παιχνίδι, δεν το έχει χορτάσει ακόμη. Σκεφτείτε κάποια αγόρια που είναι έκτη δημοτικού τα οποία δεν ασχολούνται ακόμη με κορίτσια, ούτε τόσο και με τα μαθήματα και είναι της μπάλας, της αγοροπαρέας, του παιχνιδιού, της ζωντάνιας και της παιδικότητας. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχουμε να κάνουμε με Φωσφοράκια.

Ακόμη και σε πιο μεγάλες ηλικίες ο Φώσφορος παραμένει ένα μικρό παιδί. Του αρέσουν τα αθλήματα, η φύση, η θάλασσα, το βουνό. Μπορεί να τον δεις στα 35 του να παίζει ποδόσφαιρο με την παρέα του. Να συναντιούνται τακτικά με άλλους φίλους παρόμοιας ιδιοσυγκρασίας και να παίζουν ποδόσφαιρο με τα φανελάκια τους και τα αθλητικά τους παπούτσια κάθε Κυριακή πρωϊ.

Κοινωνικότατος και αγαπητός
Είναι καλών προθέσεων παιδί, πολύ καλών προθέσεων. Είναι κοινωνικός, πολύ κοινωνικός. Θα πάει στο άλλο παιδί και θα του πει: «Γειά σου, είμαι ο Γιάννης, εσένα πως σε λένε; Θέλεις να γίνουμε φίλοι και να παίξουμε;» Και πριν προλάβει να απαντήσει το άλλο παιδί : «Έλα, έλα πάμε να παίξουμε μπάλα».

Επειδή είναι κοινωνικός, καλό παιδί, εύπιστος, ομαδικός και όχι εγωϊστής, θα τον δεις να είναι πολύ αγαπητός στο σχολείο. Τον ξέρουν όλοι με το μικρό του όνομα. Τον λατρεύουν τα παιδιά αλλά και οι γονείς των φίλων του. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υποχωρητικός. Ότι δηλαδή ότι άμα πάει να τον δείρει κάποιος ότι θα κάτσει να της φάει. Αμ δε! Είναι συκωτικός, δεν είναι δειλός. Θα αντιδράσει έντονα. Δεν θα πάει όμως να πρώτος να κάνει τον καυγά, ούτε θα το παίζει άγριος μάγκας όπως ένα Μεντορίνουμ. Ούτε θα εκδικηθεί ή να ανταποδώσει. Ίσα-ίσα συγχωρεί.

Συκωτικό μπουρίνι που συγχωρεί
Μοιάζει με ένα μπουρίνι στα νεύρα του. Εύκολα ανάβει, τα εκφράζει, είναι έντονος και του περνάνε σε πέντε λεπτά και δεν κρατάει τίποτα μέσα του. Το σύνθημα του είναι «και πάλι φίλοι». Αυτό είναι συκωτικό χαρακτηριστικό. Έτσι είναι και το Μεντορίνουμ μπουρίνι με τα νεύρα του αλλά το Μεντορίνουμ είναι πιο τραχύ, πιο επιφανειακό, πιο ακατέργαστο, πιο άγριο. Μπορεί να σου πει κιόλας «είσαι ξενέρωτος, ξέχασε με, μην διασταυρωθούν ξανά τα χνώτα μας». Όχι με την έννοια της Πλατινικής διαγραφής. Η Πλάτινα, όταν της κάνεις κάτι σοβαρό σου βάζει ένα χ. Σε βλέπει αφ’ υψηλού, θεωρεί πλέον ότι εσύ είσαι ένα σκουλήκι, ένα τίποτα και πλέον δεν αξίζεις να κάνεις παρέα μαζί της. Το νόημα είναι το εξής «Πως τόλμησες εσύ να την βγείς στην βασίλισσα σκουλήκι;» Το Μεντορίνουμ λέει; «άντε παράτα μας ρε ξενέρωτε». Αλλά μετά από λίγο μπορεί να σε δεχτεί στην παρέα του γιατί δεν έχει πρόβλημα, είναι πιο άνετος, δεν το παίρνει εγωϊστικά αλλά λέει «τώρα τι παρέα να κάνεις με αυτό τον φλούφλη».

Ενώ ο Φώσφορος συγχωρεί και δεν θυμάται. Δεν στο κρατάει. Συχνά ο Φώσφορος μετανοιώνει κιόλας ακόμα και ας έφταιγε ο άλλος και λέει: «Γιατί ξέσπασα τώρα...έλα μωρέ μην με λαμβάνεις υπόψιν σου». Έτσι από καλή καρδιά και καλή πρόθεση. Ενώ, π.χ, έχει δίκιο στον καυγά με τη γυναίκα του, μετά το ξέσπασμα του ζητάει και συγνώμη. Γι’ αυτό και ο Φώσφορος είναι το τέλειο θύμα. Έτσι είναι τα περισσότερα ψωρικά και καλόβολα άτομα. Είναι τα τέλεια θύματα και θηράματα των συφιλιτικών.

Αγνός, ιδεολόγος, πολεμιστής
Ο Φώσφορος νευριάζει, ανάβει εύκολα, όπως είπαμε. Από τι όμως; Όταν έχεις να κάνεις με ένα άτομο αλτρουϊστικό, γιατί είναι κατ’ εξοχήν αλτρουϊστικό άτομο ο Φώσφορος, τότε είναι αναμενόμενο να εκνευρίζεται εύκολα από την πάσης φύσεως αδικία. Όχι μόνον όταν αδικούν αυτόν αλλά πολύ περισσότερο όταν άλλους γύρω του και δη αδύνατα άτομα. Σε τέτοια περίπτωση ο Φώσφορος εξεγείρεται. Δεν καταλαβαίνει τίποτα. Θα αντιδράσει, θα διαμαρτυρηθεί έντονα, θα εκραγεί και εκεί που τον παίρνει και εκεί που δεν τον παίρνει. Δεν υπολογίζει το συμφέρον του, δεν είναι υπολογιστής.

Είναι αγνός ιδεολόγος. Και επειδή είναι και συκωτικός θα αντιδράσει έντονα. Θα δεις τον Φώσφορο συχνά σαν αγνό συνδικαλιστή να υπερασπίζεται με πάθος τα δίκαια των συναδέλφων του. Θα προσπαθήσει να φέρει τα πάνω-κάτω. Τον ενοχλεί ιδεολογικά αλλά κυρίως συναισθηματικά. Είναι πονόψυχος, συμπάσχει με τους γύρω του, νοιάζεται. Γι’ αυτό είναι ιδεολόγος. Δεν είναι ιδεολόγος με το μυαλό όπως π.χ το Λαϊκοπόντιουμ και το Σούλφουρ. Είναι ιδεολόγος λόγω και με την καρδιά. Δεν τον ενοχλεί η αδικία μόνο για τον εαυτό του ή για το άμεσο του περιβάλλον. Είναι άτομο κοινωνικά τοποθετημένο. Δεν λέει «εγώ», πάντα λέει «εμείς». Νοιάζεται και για τους γείτονες, για όλο τον κόσμο, για την κοινωνία.

Θα δεις το Φωσφοράκι από πολύ μικρό να προβληματίζεται για το τι συμβαίνει κοινωνικά. Θα πει με σοβαρό ύφος και θα εκπλήξει τον μπαμπά του: «Μπαμπά γιατί να υπάρχουν ζητιάνοι;» Το λέει αγνά, δεν το λέει για να φανεί, για το ίματζ, όπως κάνει το Λαϊκοπόντιουμ με το ίματζ του «καλού μαθητή» όταν είναι μικρός και με το ίματζ του «προοδευτικού κουλτουριάρη καλλιεργημένου» όταν έχει μεγαλώσει. Δεν το κάνει όπως μια Λάχεσις ή ένα συφιλιτικό άτομο που το κάνει για να εκμεταλλευτεί και να κερδίσει κάτι από αυτή τη στάση.

Ευαίσθητος και πονόψυχος
Ο Φώσφορος είναι αγνός, ειλικρινής αλτρουϊστής, νοιάζεται πραγματικά και είναι πράγματι πονόψυχος. Είναι ο αγνός, ψωρικός πονόψυχος. Ψωρικός στην ιδεολογία, την πρόθεση και τις αρχές, συκωτικός στην έκφραση. Δηλαδή θα δει από παιδί τον ζητιάνο και θα πει: «Μαμά αυτός ο άνθρωπος γιατί είναι έτσι;» «Α παιδάκι μου δεν έχει λεφτά ή είναι άρρωστος». «Μαμά να του δώσουμε κάτι; Πάω να του δώσω το χαρτζηλίκι μου». Νοιάζεται ουσιαστικά. Δεν είναι αυτό το τυπικό που τώρα όλες οι μαμάδες για κοινωνικούς λόγους μαθαίνουν τα παιδιά τους να είναι πονόψυχα και ευγενικά κτλπ κτλπ» Υπό τέτοια επίδραση μπορεί να δεις και ένα Μεντορίνουμ να λειτουργεί δευτερογενώς έτσι, αρχικά τουλάχιστον, μέχρι να μεγαλώσει και να πει μέσα του: «άντε πήγαινε να δουλέψεις ρε κοπρίτη και μην μας δουλεύεις ψιλό γαζί».

Ο Φώσφορος είναι πρωτογενώς πονόψυχος, δεν είναι λόγω αγωγής. Η συμπεριφορά του αυτή βγαίνει από μέσα του, ιδιοσυγκρασιακά. Θα τον δεις να τρέξει να βοηθήσει τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τη θεία του, τον θείο του, τον γείτονα, τον παρά πέρα που δεν τον ξέρει. Γι’ αυτό είναι αγαπητός πολλές φορές. Επειδή φροντίζει για όλους. Στο σχολείο το Φωσφοράκι θα νοιαστεί για τα παιδιά που έχουν πρόβλημα. Εάν κάποιο άγριο Μεντορινάκι ή συφιλιτικό παιδάκι πάει να αδικήσει ένα άλλο παιδί τότε θα μπει στη μέση το Φωσφοράκι και θα φωνάξει τη δασκάλα. Θα αντιδράσει και ας του λέει ο άλλος: «τι θες και ανακατεύεσαι εσύ».

Το τέλειο θύμα των συφιλιτικών!
Αυτή του η στάση του ειλικρινούς ενδιαφέροντος τον κάνει αγαπητό αλλά και τον κάνει το τέλειο θύμα. Εύπιστος, αγνών προθέσεων, αλτρουϊστικό άτομο...την έβαψε! Τον πήρε και τον σήκωσε! Θα τον διαλέξει μια γυναίκα Βαλεριάνα να τον κάνει ότι θέλει. Θα τον διαλέξει μια Λάχεσις να τον έχει σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε.

Η μαμά Λάχεσις θα του αλλάξει τα φώτα του Φωσφόρου γιού. Έχω δει χιλιάδες φορές τον τριαντάρη, σαραντάρη γιό να κουβαλάει συνέχεια τη μάνα του στους γιατρούς και ας μην έχει ουσιαστικό πρόβλημα. Μονίμως παραπονιέται ότι είναι άρρωστη, μονίμως κλαίγεται. Είναι αυτή που εν γνώσει της, υιοθετεί τον ρόλο της «καϋμένης». Είναι αυτή που ταλαιπωρήθηκε από τον «αλκοολικό» και «αχαϊρευτο» άντρα της. Βρίσκει λοιπόν το καλόβολο και αγαθό παιδάκι της και τον βάζει εναντίον του πατέρα του και όλη την ώρα να της κάνει τα χατήρια της. Ο γιός της είναι παντρεμένος, με δουλειά, με παιδιά, με υποχρεώσεις και εκτός αυτών τρέχει μονίμως για τη μάνα του, για τη θεία του και μονίμως στεναχωριέται.

Και το σημαντικότερο είναι ότι δεν καταλαβαίνει ή δεν θέλει να πιστέψει ακόμη και όταν του το λένε ότι η μάνα του τον δουλεύει ψιλό γαζί. Βέβαια, ως συκωτικό άτομο, αγανακτεί πολλές φορές με την κατάσταση, αλλά ακόμη και αν καταλάβει τι γίνεται λέει: «έλα μωρέ μάνα μου είναι, με φρόντισε, θυσιάστηκε για μένα, τι να κάνω μου έχει παθολογική αγάπη...δεν το θέλει και αυτή, πέρασε πολλά στη ζωή της...» και ας είναι μπαρούφες και παραμύθια όλα αυτά.

Μεγάλη, ευαίσθητη και εύπιστη καρδιά
Είναι του καθήκοντος ο Φώσφορος. Αλλά όχι του καθήκοντος όπως μια Νούξ Βόμικα που είναι του καθήκοντος για το καθήκον και της τάξης για την τάξη, δηλαδή μια στεγνή κατάσταση, λίγο ασυναισθηματική, εγκεφαλική παρά καρδιακή. Ενώ ο Φώσφορος έχει μεγάλη και ευαίσθητη καρδιά, κυκλοφορεί έντονο συναίσθημα μέσα του. Δεν το κάνει με τη λογική. Π.χ ένα Λαϊκοπόντιουμ μπορεί να βοηθήσει ένα ζητιάνο, όχι συχνά όμως, αλλά το κάνει από το μυαλό, δεν συμπάσχει με την καρδιά. Δεν είναι πονόψυχο το Λαϊκοπόντιουμ ή και αν φαίνεται είναι λόγω κουλτούρας, λόγω ιδεών και πιστεύω και όχι λόγω συναισθήματος. Ή μπορεί να πει, επειδή είναι καχύποπτο άτομο «εγώ νομίζω ότι είναι απατεώνες όλοι αυτοί και δεν πρέπει να τους δίνουμε γιατί άμα τους βοηθάμε συντηρούμε μια λάθος κατάσταση, αναπαράγουμε έναν παρασιτισμό...»...και λέει τα κουλτουριάρικα του αναπτύσσοντας με επιχειρήματα τις απόψεις του.

Ενώ ο Φώσφορος μπορεί ακόμη και να ξέρει ότι ο άλλος είναι απατεώνας ή να έχει σοβαρές ενδείξεις γι’ αυτό και να λέει: «έλα μωρέ, δεν πειράζει, δεν τον βλέπεις πως είναι, χρειάζεται μια βοήθεια κι’ αυτός, ας του δώσουμε». Είναι της άποψης του «κάντο καλό και ρίξτο στο γυαλό», όχι γιατί το πιστεύει σαν ιδεολογία τόσο όσο γιατί το υϊοθετεί για να δικαιολογήσει την ψυχαναγκαστική του τάση να βοηθάει τους άλλους. Ο Φώσφορος είναι το τέλειο θύμα των ζητιάνων.

Τον Φώσφορο τον έχουνε δουλέψει πάρα πολλές φορές οι φίλοι και γνωστοί του και τον έχουνε εκμεταλλευτεί. Ρωτάς τον Φώσφορο: «έχει τύχει πολλές φορές να την πατήσεις πιστεύοντας τους άλλους;» «Α γιατρέ!» λέει και πετάγεται από το κάθισμα, «την έχω πατήσει πολλές φορές και έχω πει εκατό φορές να αλλάξω, να γίνω και γω κακός, αλλά δεν τα καταφέρνω». Μπορεί όμως να ρωτήσεις κάποια στιγμή έναν Φώσφορο «Είσαι εύπιστος ή δύσπιστος;» και να σου απαντήσει ότι είναι δύσπιστος, αλλά πάντα εννοεί ότι είναι πρωτογενώς, σαν χαρακτήρας εύπιστος αλλά η ζωή τον έχει κάνει δύσπιστο. Και βέβαια εννοεί ότι έχει φάει τόσες πολλές στρακαστρούκες στη ζωή του και προσπαθεί να γίνει, αν και δεν τα καταφέρνει στην πράξη, δύσπιστος.

Καμμιά ιδιοσυγκρασιακή τάση δεν είναι ελεύθερη επιλογή!
Προσέξτε ο «αλτρουϊσμός» του Φώσφορου δεν είναι ελεύθερη επιλογή. Καμμιά ιδιοσυγκρασιακή τάση, ιδιαίτερα αν είναι έντονη, δεν είναι ελεύθερη επιλογή. Είναι σχεδόν ψυχαναγκαστική, είναι τάση, είναι παθολογικό σύμπτωμα, είναι πάθος. Δεν έχει σημασία αν το άτομο εκ των υστέρων ενδύει αυτή την τάση με αρχές, πιστεύω, θέλω και διανοητικά επιχειρήματα. Αυτό δεν είναι παρά το χρύσωμα του χαπιού. Είναι η εκ των υστέρων διανοητική δικαιολόγηση του ήδη υπάρχοντος πάθους.

Είναι σαν τον αλκοολικό ή τον πρεζάκια που βρίσκει χίλιες δικαιολογίες και παραμύθια για να δικαιολογήσει την κατάσταση του. Είναι σαν τον φανατικό ιδεολόγο κομμουνιστή της Δύσης που χρόνια ολόκληρα δικαιολογούσε τα στραβά του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρωσσία. Ή σαν τον φανατικό Αμερικανόφιλο που βλέπει την Αμερική μόνο σαν την πατρίδα της δημοκρατίας και δεν βλέπει όλα τα στραβά που συμβαίνουν εκεί. Το ανθρώπινο μυαλό είναι μανούλα στο να εφευρίσκει δικαιολογίες. Όλα αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Άλλο το «κοινωνικό προσωπείο» και άλλο οι βαθύτερες τάσεις του ατόμου
Είναι πολύ σημαντικό για την ομοιοπαθητική διάγνωση να ξεχωρίζουμε την νοητική εικόνα που προβάλλει στον εαυτό του και σε μας ένα άτομο από τις πραγματικές του προθέσεις και αδυναμίες και πάθη που κρύβονται πιθανώς κάτω από αυτήν. Ο αλτρουϊσμός του Φώσφορου δεν είναι ελεύθερη κατάσταση, είναι ψυχαναγκασμός, είναι πάθος. Είναι χωρίς διάκριση και χωρίς το φρένο της λογικής. Είναι προσκόλληση. Γι’ αυτό και τον οδηγεί συχνά στην θυματοποίηση. Γίνεται θύμα, υποφέρει και αρρωσταίνει. Οτιδήποτε μας αρρωσταίνει, εξ ορισμού, από τη φύση του, α πριόρι, είναι λάθος, είναι μη φυσιολογική συμπεριφορά. Είναι ανισορροπία.

Αυτή η διάκριση μεταξύ επιφανειακής εικόνας, επιφανειακού ίματζ που μας προβάλλει ένα άτομο και βαθύτερων προθέσεων και παθών είναι ιδιαίτερα σημαντική στα συφιλιτικά άτομα. Πολλές «ελληνίδες μητέρες» που προβάλλουν την εικόνα της ευαίσθητης, καλής μάνας που λατρεύει παθολογικά τα παιδιά της, δεν είναι παρά Λάχεσις ή συφιλιτικές ιδιοσυγκρασίες που με αυτό τον τρόπο καλύπτουν την κυριαρχικότητα τους. Η εικόνα της καλής μάνας δεν είναι παρά ένα αποδεκτό και ωφέλιμο γι’ αυτήν κοινωνικό προσωπείο. Το ίδιο συχνά συμβαίνει με διάφορα κοινωνικά προσωπεία. Ο «άγιος ιερέας», η «ελεήμων πλούσια», η «διευθύντρια με την αυστηρή ηθική», ο «αγωνιστής πολιτικός», ο «καϋμένος ευαίσθητος», «ο πολιτισμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος» κοκ. Προσέξτε δεν σημαίνει ότι «όλοι το παίζουν», ότι όλοι είναι απατεώνες, ότι όλοι είναι διαστροφικοί.

Τα ψωρικά άτομα τείνουν να υϊοθετούν κοινωνικά προσωπεία για να καλύπτουν τις αδυναμίες τους και τις δειλίες τους και τους μικροεγωϊσμούς τους. Αυτή η κατάσταση είναι ελάχιστα συνειδητή και είναι πολύ δύσκολο να το συνειδητοποιήσουν ότι έτσι είναι ακόμα και αν τους το εξηγήσεις, παρά το γεγονός ότι έχουν την καλή πρόθεση να καταλάβουν.

Τα συκωτικά άτομα έχουν την τάση να υϊοθετούν κοινωνικά προσωπεία τα οποία βολεύουν την τάση τους να απολαύσουν τη ζωή και να προβάλουν τη δύναμη και την μαγκιά τους. Είναι μια κατάσταση αυθόρμητη και αρκετά ασυνείδητη και δεν τους ενδιαφέρει να ασχοληθούν με εξηγήσεις και θεωρίες περί τούτου.

Τα συφιλιτικά άτομα τείνουν να υϊοθετούν κοινωνικά προσωπεία για να πετύχουν τους κυριαρχικούς σκοπούς τους και έχουν μεγάλη ικανότητα περί τούτου. Υϊοθετούν συχνά δημοφιλή κοινωνικά προσωπεία και τα οποία είναι συχνά αντίθετα με τις πραγματικές τους ποιότητες. Π.χ είμαι κακός και το παίζω καλός, είμαι ανειλικρινής και το παίζω ειλικρινής κοκ. Είναι μια κατάσταση με αρκετή δόση συνειδητότητας, γι’ αυτό κυριολεκτούμε όταν λέμε ότι «το παίζουν» και όταν πας να τους εξηγήσεις το τι κάνουν εξεγείρονται γιατί νοιώθουν ότι τους «ξεβρακώνεις».

Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι αυτός ο «αλτρουϊσμός» του Φώσφορου είναι ένα ιδιοσυγκρασιακό χαρακτηριστικό. Δεν είναι ουσιαστική ελεύθερη επιλογή του, δεν είναι πνευματική κατάκτηση του. Βέβαια έχει σαφώς σχέση με το τι έχει κάνει στις προηγούμενες του ζωές και τους καρπούς που έχει δρέψει. Όταν λέμε ιδιοσυγκρασιακό χαρακτηριστικό εννοούμε μια ψυχαναγκαστική κατάσταση, ένα αρνητικό χαρακτηριστικό, μια ανισορροπία. Δεν είναι ένα χαρακτηριστικό σε βαθμό 0 ή 1 , αλλά σε βαθμό 2 ή 3. Και επειδή πρόκειται για ανισορροπία γι’ αυτό γίνεται θύμα ο Φώσφορος. Γιατί δεν έχει διάκριση. Βέβαια ο Φώσφορος δεν είναι αλτρουϊστής στη συμπεριφορά επειδή θέλει να του λένε «μπράβο» ή επειδή θέλει να έχει το ίματζ του «καλού» όπως π.χ το Λαϊκοπόντιουμ. Πρόκειται για μια πιο αγνή, σαν κίνητρο, κατάσταση. Του βγαίνει σχετικά «αυθόρμητα», πάντα σε εισαγωγικά το αυθόρμητα για τους λόγους που αναφέραμε. Ενώ το Λαϊκοπόντιουμ έχει υπολογιστικό κίνητρο, αποβλέπει σε ωφέλη. Ο Φώσφορος είναι όντως πονόψυχος, υποφέρει και συμπάσχει με τους άλλους ανθρώπους, κι ας τον δουλεύουνε.

Ο Φώσφορος είναι το τέλειο θύμα συναίτερος στη δουλειά. Θα τα κάνει όλα, θα τρέχει για όλα και θα του φάει τα λεφτά ο άλλος και μπορεί να τον πετάξει έξω από τη δουλειά. Είναι το τέλειο θύμα σύζυγος. Θα τον έχει να τρέχει στη δουλειά όλη μέρα, να τρέχει τα παιδιά στα φροντιστήρια, να κάνει δουλειές στο σπίτι, θα τον κερατώσει, θα του πάρει και τα παιδιά και μετά το διαζύγιο θα τον έχει και πάλι να τρέχει για τα παιδιά, ακόμη και γι’ αυτήν. Και θα την έχει συγχωρέσει κιόλας.

-Γυναίκες Φώσφοροι υπάρχουν;
-Ναι υπάρχουν, αλλά σε πολύ μικρότερη συχνότητα. Έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον άντρα Φώσφορο ίσως λίγο πιο ήπια στη συκωτική έκφραση. Είναι δηλαδή εξωστρεφής και αλτρουϊστική και εύπιστη κλπ.

Υπερβολικά φιλότιμος
Είναι επίσης υπερβολικά φιλότιμος. Δηλαδή και να μην έχει το αφεντικό από πάνω του στη δουλειά, θα κάτσει να κάνει τη δουλειά του όπως πρέπει κι ας είναι όλοι οι συνάδελφοι του πέρα βρέχει. Εάν π.χ είναι δημόσιος υπάλληλος κανένας δεν θα δουλεύει στην υπηρεσία του και θα του τα φορτώνουν κιόλας. Αν είναι ελεύθερος επαγγελματίας τρέχει να προλάβει τις προθεσμίες. Αν είναι τεχνίτης, υδραυλικός, ηλεκτρολόγος κλπ, θέλει να τρέξει να προλάβει να τα κάνει όλα σωστά, να μην του πουν γιατί δεν μου το έκανες την ώρα που έπρεπε ή γιατί δεν μου το έκανες καλά. Είναι καλός ελεύθερος επαγγελματίας, καλός υπάλληλος, πολύ καλός, αλλά πολλές φορές είναι θύμα λόγω φιλοτιμίας. Αυτή η φιλοτιμία του προκαλεί έντονο άγχος.

 Λόγω ψωρικής ιδεολογίας δεν θα τον δεις εύκολα να είναι απατεώνας, να σου φάει λεφτά, να σου κάνει κομπίνες ή παρανομίες. Προσπαθεί να είναι εντάξει στο βαθμό που μπορεί. Δεν σημαίνει ότι δεν θα αποκρύψει εισοδήματα από την Εφορία-άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Δεν είναι δηλαδή άκαμπτα τυπικός όπως π.χ η Νούξ Βόμικα που θέλει να είναι νευρωτικά τυπική ή το Λαϊκοπόντιουμ που είναι τυπικός από φόβο. Ή επειδή ξέρει ότι ζει σε ένα καπιταλιστικό σύστημα και εκεί ισχύουν οι νόμοι της αγοράς, μπορεί να βάλει κάτι παραπάνω στην τιμή για να βγάλει αρκετό κέρδος από τη δουλειά ή θα αναγκαστεί να δώσει και μίζα για να πάρει μια δουλειά. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα γίνει εύκολα ο πονηρός και αδίστακτος εκμεταλλευτής. Επειδή ούτως ή άλλως είναι καλός τεχνίτης, έχει δουλειά και είναι επιτυχημένος επαγγελματίας θα αρκεστεί στο καλό του εισόδημα από την ευθεία οδό. Το πιο πιθανό, αν έχει συνέταιρο, είναι να τον γελάσει ο συναιτέρος του και να του φάει τη δουλειά και να ξαναρχίσει από την αρχή. Κι’ αυτό λόγω της ευπιστίας του και της καλής του πρόθεσης.

Δανείζει εύκολα ο Φώσφορος λόγω συμπόνιας και θετικής πρόθεσης απέναντι στους άλλους. Συνήθως όμως πρόκειται για δανεικά κι’ αγύριστα. Τον βλέπουν οι συφιλιτικοί ως ένα ωραίο θύμα και τον αρπάζουν κατ’ ευθείαν. Και άμα του τα φάνε λέει ο καϋμένος: «τι να κάνουμε, χαλάλι του, μπορεί να έχει κι’ αυτός ανάγκες» ή «τέλος πάντων, κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό...την υγειά μας νάχουμε».

Έξυπνος και ζωηρός
Είναι αισιόδοξο άτομο ο Φώσφορος. Βολικό άτομο. Θα σου πει η μαμά συνήθως: «ζωηρό παιδί γιατρέ, αλλά καλό παιδί, βολικό, δεν με κουράζει». Με τα μαθήματα είναι συνήθως επιμελής. Μπορεί όμως ειδικά στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού να μην είναι διότι το μυαλό του και το σώμα του είναι συνέχεια συντονισμένο με το παιχνίδι και τους φίλους του. Είναι έξυπνο παιδί, σπίρτο, γρήγορο στο μυαλό. Και το Λαϊκοπόντιουμ είναι έξυπνο νοητικά, κάνει πολύπλοκους συνειρμούς, αλλά δεν είναι τόσο σπίρτο, τόσο γρήγορο στο μυαλό. Και το Σούλφουρ είναι έξυπνο αλλά έχει συνήθως μια βαριεστημάρα, μια τεμπελίτιδα που τον κάνει πολλές φορές να μην είναι καλός μαθητής. Ο Φώσφορος είναι συνήθως επιμελής. Θέλει να κάνει τα μαθήματα του και ιδιαίτερα αν συμπαθεί τη δασκάλα του. Και το κάνει για να την ευχαριστήσει. Αγαπάει τους δασκάλους του, τη μαμά, τον μπαμπά, τον παπά της ενορίας, γενικά είναι ένα καλό παιδί.

Αλλά είναι και πολύ ζωηρός. Αεικίνητος. Σβούρα. Δεν μπορεί να κάτσει ήσυχα. Επομένως για να ολοκληρώσουμε την εικόνα του παιδιού Φώσφορου που είναι σε Α κατάσταση υγείας από πλευράς ισορροπίας, δηλαδή σε σχεδόν φυσιολογική κατάσταση θα πούμε τα εξής: ζωηρός, κινητικός, υπερκινητικός συχνά, δραστήριος, βολικός, καλών προθέσεων, εύπιστος, φιλότιμος, πονόψυχος, αλτρουϊστής, κοινωνικός, της παρέας, της προσφοράς.

Ιδιαίτερη ενασχόληση με την υγεία του στη φάση Α
Σωματικά Χαρακτηριστικά: Είναι περισσότερο κρυουλιάρης, αλλά μπορεί να τον βρείς και ορισμένες φορές σαν ζεστό. Επειδή είναι έντονα συκωτικός θα τον δεις συχνά να κοιμάται μπρούμυτα όπως το Μεντορίνουμ. Αλλά αυτό που είναι χαρακτηριστικό για τον Φώσφορο είναι ότι εάν κοιμάται στο πλάϊ, τότε κοιμάται δεξιά. Αποφεύγει να κοιμάται αριστερά, γιατί έχει κάποτε ακούσει ότι αριστερά δεν κάνει γιατί πλακώνεις την καρδιά. Επειδή λοιπόν φοβάται για την υγεία του, επειδή ακόμη και στο Α στάδιο έχει ένα αυξημένο ενδιαφέρον για την υγεία του, αποφεύγει να κοιμάται αριστερά προληπτικά για να μην την πλακώνει και την επιβαρύνει. Σε πιο προχωρημένο στάδιο, στο στάδιο Β ή Γ όταν ήδη έχει νευροφυτικά συμπτώματα, αποφεύγει να ξαπλώνει αριστερά γιατί πέραν του φόβου ότι την πλακώνει, αρχίζει και την νοιώθει κιόλας να χτυπάει γρήγορα ή περίεργα, κατά την υποκειμενική του τουλάχιστον γνώμη.

Σαν παιδάκι είναι πολύ συνεργάσιμος με το γιατρό. Όταν η μαμά του, του πεί ότι; «αυτό το σνακ δεν είναι υγιεινό, να μην το τρως γιατί θα σου κάνει κακό στο στομάχι», ο Φώσφορος παρότι είναι παιδί και μπορεί να το λαχταράει συνήθως θα την ακούσει. Αν βέβαια έχει μεγάλη δόση συκωτικού μιάσματος τότε μπορεί και να παρακούει εν γνώσει του. Θα πει στη μαμά του: «μαμά να πάμε στο γιατρό γιατί με πονάει η κοιλιά μου». Θέλει από μόνος του να πάει στο γιατρό γιατί φοβάται και θέλει να σιγουρευτεί.

Πάει στο γιατρό και κάθεται με ενδιαφέρον και ακούει και ότι του πει ο γιατρός το κάνει. Συνεργάζεται πάρα πολύ με το γιατρό, τον δάσκαλο, τους μεγάλους. Συχνά μπορεί να πει; «μαμά είναι μεσημέρι, μην ξεχάσουμε το φάρμακο μου» ή «μαμά, χτυπάει η καρδιά μου δυνατά, μήπως έχω τίποτα;» Καμμιά φορά αν δεν θέλει να πάει σχολείο προφασίζεται ότι τον πονάει η κοιλιά του. Αλλά δεν το κάνει με υστερικό τρόπο αλλά με την καθαρή, την αγνή πονηριά του μικρού παιδιού. Σου το λέει, φαίνεται αμέσως ότι δεν είναι αλήθεια, αλλά είναι τέτοιο το στυλ του, τόσο αγνό που παρόλα αυτά τον συμπαθείς.

Τάση για παγωμένο νερό
Του αρέσουν πολύ τα παγωμένα νερά. Ακόμη και το χειμώνα το θέλει από το ψυγείο παγωμένο. Αυτό είναι διάθεση για παγωμένα3, σε βαθμό 3. Το παιδάκι Φώσφορος θα παίρνει συχνά πυκνά παγάκια από το ψυγείο και θα τα βάζει στο στόμα του να τα γλύφει μέχρι να λιώσουν. Και θα τον κυνηγάει η μαμά του: «τι κάνεις εκεί...θα αρρωστήσεις». Αλλά αυτός θα το κάνει και κρυφά. Δεν θα το κάνει επιδεικτικά από μαγκιά όπως π.χ το κάνουν μερικά παιδιά για να προκαλέσουν. Του αρέσουν επίσης πολύ τα παγωτά και το χειμώνα ακόμη. Όχι όμως γιατί του αρέσει η γλυκειά γεύση του παγωτού.

Πολλές φορές όταν μας λέει ένα παιδάκι ότι του αρέσουν τα παγωμένα, εννοεί ότι του αρέσουν τα γλυκά. Καμμιά φορά επειδή ο γιατρός έχει απαγορεύσει κατηγορηματικά τα παγωμένα λόγω ευαισθησίας στο λαιμό, θα δείς τότε τον Φώσφορο να μην πίνει από το ψυγείο, αλλά θα ανοίξει τη βρύση, ιδιαίτερα το χειμώνα, θα αφήσει να τρέξει το ζεστό νερό και θα περιμένει να έρθει το πιο κρύο απ΄ έξω από τις σωλήνες που είναι έξω από το σπίτι. Τότε μόνο το φχαριστιέται και νοιώθει ότι ξεδίψασε. Πολλοί λένε ότι θέλουν παγωμένο νερό το καλοκαίρι αλλά ελάχιστοι είναι αυτοί που τους αρέσει και το χειμώνα από το ψυγείο, παγωμένο οπωσδήποτε και μόνο έτσι το ευχαριστιούνται.

Νευροφυτική φάση Β
Ας πάμε τώρα σε έναν Φώσφορο ενήλικα στον οποίο και σαφώς ισχύουν όλα όσα είπαμε για την Α φάση και τώρα είναι ώρα να δούμε την Β φάση, την νευροφυτική θα λέγαμε φάση. Θα δούμε δύο εικόνες. Τον Φώσφορο που ήταν Φώσφορος στην Α φάση, εξ αρχής, σαν βασική ιδιοσυγκρασία του ατόμου, και το άτομο που είναι τώρα Φώσφορος αλλά προήλθε από Μεντορίνουμ που μετέπεσε σε Φώσφορο. Ένα Μεντορίνουμ όπως το περιγράψαμε είναι συνήθως βράχος. Δεν καταλαβαίνει τίποτα. Είναι των καταχρήσεων, μέσα σε όλα, δεν υπολογίζει τίποτα ούτε σωματικά ούτε και ψυχικά και γενικά είναι πολύ δυνατό και άνετο άτομο. Όταν όμως ζοριστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα και έντονα ή όταν περάσει κάποιο απότομο και έντονο γεγονός π.χ μια στεναχώρεια ή ένα ζόρισμα στη δουλειά, μπορείς να τον δεις να βγάζει δευτερογενώς μια φωσφορική νευροφυτική εικόνα.

Και τότε θα σου πει: «δεν μπορώ να καταλάβω γιατρέ τι μου συμβαίνει, εγώ δεν ήμουνα ποτέ έτσι. Εγώ δεν κόλωνα πουθενά και ήμουν και αμελής με την υγεία μου, δεν πήγαινα ποτέ σε γιατρό και τώρα τι έπαθα και τρέχω στους γιατρούς και γίνομαι ρεζίλι. Τι να σου πω! Ντρέπομαι πραγματικά! Εγώ να έχω φοβίες!» Ενώ ο Φώσφορος που ναι μεν πέρασε τώρα στην Β φάση αλλά ήταν ανέκαθεν Φώσφορος θα δεις ότι ανέκαθεν πρόσεχε την υγεία του, φοβόταν, πήγαινε στο γιατρό, έκανε τσεκ απ συχνά, τον ενδιέφερε να ακούει ιατρικές ειδήσεις, ιατρικά ντοκυμαντέρ κλπ. Επίσης ήταν πονόψυχος και ευαίσθητος ανέκαθεν και είχε ψωρική ιδεολογία αρχών και αξιών. Αλλά κάποια στιγμή, επειδή έγινε θύμα όλων, μάζεψε πολλά, φορτώθηκε και κατέπεσε και έβγαλε πλέον την νευροφυτική εικόνα.

Ο Φαύλος Κύκλος των Νευροφυτικών Συμπτωμάτων
Πως μας εμφανίζεται όμως η νευροφυτική αυτή εικόνα; Έρχεται ο Φώσφορος στο ιατρείο σαν χείμαρρος και σου λέει: «γιατρέ έχω αυτό και εκείνο και τούτο και το άλλο. Τι μπορείς να μου κάνεις; Σε παρακαλώ γιατρέ βοήθησε με! Έχω γυρίσει όλους τους γιατρούς και δεν βρίσκω την υγειά μου. Μου είπε ο τάδε ότι είστε πολύ καλός γιατρός και ήρθα κατευθείαν». Πράγματι ο Φώσφορος λόγω ευπιστίας, λόγω του ότι βασανίζεται και υποφέρει από τα συμπτώματα του και λόγω συκωτικού μιάσματος μόλις τον συστήσουνε παίρνει τηλέφωνο για κατεπείγον ραντεβού. Έρχεται στο γιατρό με θετικές προθέσεις και μεγάλη ελπίδα να γίνει καλά. Και άμα ο γιατρός δείξει ενδιαφέρον και ασχοληθεί μαζί του και τον παρηγορήσει και του δώσει ελπίδες τότε είναι ο καλύτερος του και του χρωστάει και ειλικρινή ευγνωμοσύνη ανταποδίδοντας σου με κάθε τρόπο το καλό που του έχεις κάνει.

Τον ρωτάς: «Πως ξεκίνησαν όλα αυτά τα συμπτώματα; Πέρασες κάποια στεναχώρεια, κάποια ιδιαίτερη ένταση πριν από όλα αυτά;» Και τότε μπορεί να σου αναφέρει ότι ήταν πολύ καιρό πιεσμένος και κάποια στιγμή ένας καλός του φίλος ή ένας γείτονας έπαθε έμφραγμα και τότε άρχισε να νοιώθει και αυτός έναν πόνο στην καρδιά ή μια ξαφνική ζαλάδα ή ένα πλάκωμα στο στήθος ή μια ταχυκαρδία ή ένα φτερούγισμα στην καρδιά. Συνήθως αναφέρει κάποιο άτυπο νευροφυτικό σύμπτωμα που αφορά τον χώρο του θώρακα και ιδιαίτερα τον προκάρδιο χώρο. Αμέσως ο Φώσφορος πανικοβάλλεται. Λέει μέσα του: «μα τι είναι αυτό τώρα, Παναγία μου! Μήπως θα πάθω και εγώ ένα έμφραγμα ή ένα εγκεφαλικό! Μήπως είμαι καρδιακός!» Από τη στιγμή αυτή και έπειτα αρχίζει η Οδύσσεια του αλλά και η Οδύσσεια των δικών του ανθρώπων και του γιατρού ή μάλλον των γιατρών του!

Εξετάσεις, γιατροί, πάλι εξετάσεις, πάλι γιατροί!
Πάει στον πρώτο γιατρό, τον εξετάζει, του κάνει και μετά από πιεστική παράκληση διάφορες εξετάσεις εργαστηριακές και παρακλινικές και αφού βγουν και τα αποτελέσματα του λέει ο γιατρός: «Αγαπητέ μου, δεν έχεις τίποτα!». «Μα πως είναι δυνατόν γιατρέ! Αφού τα νοιώθω και έντονα μάλιστα. Κοντεύω να πεθάνω και συ μου λες ότι δεν έχω τίποτα! Σε παρακαλώ γιατρέ μου, άκουσα ότι το καρδιογράφημα καμμιά φορά δεν δείχνει τίποτα και μπορεί ο άλλος σε μια βδομάδα να πέσει κάτω και να πεθάνει. Κάνε μου σε παρακαλώ και μια αξονική, μια μαγνητική ξέρω γω...κανέναν υπέρηχο ή μια στεφανιογραφία!» Τι να κάνει ο γιατρός, αναγκάζεται να του κάνει ακόμη και περιττές εξετάσεις προκειμένου να τον καθησυχάσει. Μόλις βγούν και τα νέα αποτελέσματα του λέει: «Δεν έχεις τίποτα το παθολογικό...άγχος έχεις. Να το ξεχάσεις και να ηρεμήσεις». «Δηλαδή δεν είναι κάτι σοβαρό; Μήπως πρέπει να κάνουμε καμμιά εξέταση ακόμη; Είναι αλήθεια ότι είμαι παραφορτωμένος, στεναχωρέθηκα και από κάτι σοβαρό...δηλαδή θα γίνω καλά γιατρέ; Θα μου περάσει;»

Θέλει επιβεβαίωση ο Φώσφορος, θέλει να νοιώσει ασφάλεια, σιγουριά. Θέλει να τον καθησυχάσεις και να τον παρηγορήσεις. Του λέει ο γιατρός: «Ναι, ναι μην ανησυχείς, θα γίνεις καλά και θα φύγουν όλα, πάρε τα φάρμακα σου και θα πας καλά.» Παίρνει τα φάρμακα του ο Φώσφορος με θρησκευτική ευλάβεια. Μπορεί να του δώσουν ηρεμιστικά, αντικαταθλιπτικά, αντιυπερτασικά κλπ. Φεύγει ανακουφισμένος και αναπτερωμένος.

Αλλά μόλις φύγει από το γιατρό και στρίψει στο πρώτο τετράγωνο ή μόλις πάει σπίτι ή το αργότερο την άλλη μέρα, τον ξαναπιάνουν τα συμπτώματα. «Ώχ, τι είναι αυτό πάλι!» λέει μέσα του. «Μήπως δεν με κοίταξε καλά ο γιατρός; Μήπως δεν βρήκε τι έχω; Άνθρωπος είναι και αυτός, μήπως έκανε λάθος; Αφού εγώ τα ξαναέχω τα συμπτώματα.» Μόλις πάει σπίτι ή την άλλη μέρα παίρνει τηλέφωνο το γιατρό και του λέει: «Με συγχωρείς γιατρέ μου που σε ενοχλώ, πήρα τα φάρμακα που μου έδωσες αλλά έχω πάλι τα ίδια συμπτώματα. Και ξέχασα να σου πω ότι έχω και έναν πόνο στην πλάτη πίσω από την καρδιά...». «Μην ανησυχείς, είναι νωρίς ακόμα, θα τα έχεις για λίγο ακόμη τα συμπτώματα αλλά θα περάσουν...» «Εντάξει γιατρέ μου...εντάξει, με συγχωρείς και πάλι...πότε να σε ξαναπάρω να δούμε τι γίνεται;»

Κάνει λίγο υπομονή παρά τους φόβους του, γιατί είναι και φιλότιμος και δεν θέλει να γίνει βάρος στον γιατρό αλλά είναι τόσο πιεστικά τα συμπτώματα και οι φοβίες του που αναγκάζεται και παίρνει και ξαναπαίρνει τηλέφωνο το γιατρό για επιβεβαίωση. Ειδικά τον πρώτο μήνα και μέχρι λίγο να συνέλθει, ο Φώσφορος ασθενής θα πολιορκήσει τον γιατρό με τηλέφωνα, μηνύματα, εξτρά επισκέψεις και παρακλήσεις για νέες εξετάσεις. Ο Φώσφορος είναι το τέλειο θύμα των εμπόρων γιατρών που ξεζουμίζουν ασθενείς αυτού του τύπου εκμεταλλευόμενοι τον φόβο και την ευπιστία τους. Έτσι ο Φώσφορος μπορεί να φορτωθεί με εξετάσεις και φάρμακα και επισκέψεις και να ταλαιπωρηθεί χωρίς λόγο και χωρίς αποτέλεσμα. Όταν ο γιατρός είναι τίμιος αποφεύγει μεν περιττές ενέργειες αλλά και πάλι πιέζεται γιατί ο Φώσφορος τον απασχολεί συνέχεια.

Συμπαθητικό άτομο και ευγνώμων
Αλλά είναι τόσο συμπαθητικός σαν άτομο, ο Φώσφορος, τόσο καλόβολος, τόσο ευγνώμων, που ο γιατρός τον φροντίζει όχι μόνο από επαγγελματική ευσυνειδησία αλλά και γιατί τον συμπαθεί κιόλας. Είναι ειλικρινώς ευγνώμων ο Φώσφορος. Θα του κάνεις ένα, θα σου κάνει δέκα και θα το θυμάται και μια ζωή. Ακόμη και αν δεν τον βοηθήσεις ιατρικά, αν όμως έχεις προσπαθήσει και τον έχεις φροντίσει, αυτός θα το εκτιμήσει και μπορεί να σε παρηγορήσει ο ίδιος και να σου πει: «δεν πειράζει γιατρέ, μην στεναχωριέσαι που δεν έχω βελτίωση, εγώ εκτιμώ που κάνεις ότι μπορείς, αλλά δεν είναι και θεός ο γιατρός!» Ο Φώσφορος από ειλικρινή ευγνωμοσύνη θα συστήσει στο γιατρό πολύ κόσμο.

Πολύ κόσμο θα συστήσει και η Λάχεσις η οποία είναι φοβερός κράχτης. Αλλά η Λάχεσις θα το κάνει συμφεροντολογικά για να σε έχει υποχρεωμένο και να την φροντίζεις καλύτερα ή για να της κάνεις έκπτωση στην επίσκεψη. Κάθε τόσο θα στο χτυπάει κιόλας: «Πώ πώ τώρα με αυτόν πόσους σου έχω στείλει γιατρέ; Σου έχω στείλει τη μισή Καλαμάτα!» Η Λάχεσις το εκμεταλλεύεται όντας συφιλιτικό άτομο, ενώ ο Φώσφορος το κάνει αλτρουϊστικά, με ανιδιοτέλεια, με ευγνωμοσύνη.

Θέλει συμπαράσταση και παρηγοριά
Αν ο γιατρός αγανακτισμένος από την ανασφάλεια του ασθενούς του, κάνει το λάθος και πει στον Φώσφορο: «Μα επιτέλους δεν έχεις τίποτα σου είπα...είσαι κατά φαντασίαν ασθενής, η ιδέα σου είναι...ξέχασε το!» τότε ο Φώσφορος θα θιγεί, θα προσβληθεί. «Δηλαδή τι εννοείς γιατρέ; Ότι λέω ψέματα! Ότι υποκρίνομαι! Δεν υποκρίνομαι γιατρέ, αφού τα νοιώθω όλα αυτά, αφού μου συμβαίνουν σου λέω...να τώρα αυτή τη στιγμή άμα πιάσεις έτσι εδώ στην καρδιά μου θα δεις ότι χτυπάει περίεργα». Νοιώθει ότι δεν τον πιστεύουνε και επειδή μια ζωή είναι ειλικρινής θεωρεί ότι τον προσβάλλουνε.

Άν δεν του συμπαρασταθεί ο γιατρός ή δείξει ότι δεν τον πιστεύει θα σηκωθεί να πάει σε άλλο γιατρό, σε τρίτο γιατρό, τέταρτο, δέκατο και θα κάνει 2, 3, 5, 10 καρδιογραφήματα. Λέει μέσα του: «Μήπως δεν το έπιασε το πρόβλημα το πρώτο καρδιογράφημα;» Μέσα του λειτουργεί ένας φαύλος κύκλος. Νοιώθει τα συμπτώματα και αυτό τον αγχώνει, όταν αγχώνεται του αυξάνουν τα συμπτώματα και αυτό με τη σειρά του τον αγχώνει περισσότερο κοκ. Η γυναίκα του θα του πει: «Φτάνει πια ρε παιδί μου, μας έπρηξες, αμάν πια, αφού πήγες σε όλους τους γιατρούς και σου είπαν ότι δεν έχεις τίποτα...ξέχασε το επιτέλους, βγάλτο από το μυαλό σου, προσπάθησε να κάνεις κάτι άλλο τέλος πάντων».

Ο Φώσφορος στεναχωριέται πολύ όταν δεν μπορεί να πει τα συμπτώματα του. Όταν δεν έχει συμπαράσταση. Όταν δεν τον πιστεύουν και τον αποπαίρνουν δεν υπάρχει χειρότερο γι’ αυτόν. Μπορεί, όταν χρονίσει η κατάσταση του, να μην τα λέει τα συμπτώματα του για να μην τον μαλλώνουν, αλλά όπου βρει ευκαιρία και όπου σταθεί, ακόμα και στο λεωφορείο θα μιλήσει για τα συμπτώματα του, θα ζητήσει συμπαράσταση, θα μπει στο διαδίκτυο για να διαβάσει για την ασθένεια του, για τις θεραπείες που υπάρχουν στην περίπτωση του. Θα προσπαθήσει μόνος του να βοηθηθεί κάνοντας π.χ υγιεινή διατροφή, το ένα ή το άλλο. Ο Φώσφορος είναι ο καλύτερος πελάτης των εναλλακτικών γιατρών και θεραπευτών ακριβώς γιατί ψάχνεται πολύ. Αλλά είναι και ο καλύτερος πελάτης των απατεώνων γιατρών και θεραπευτών είτε συμβατικών είτε εναλλακτικών.

Ο Φώσφορος νευριάζει από την αδικία, το ψέμα, την εκμετάλλευση των αδυνάτων, από την αντικοινωνική συμπεριφορά, από την εγωϊστική συμπεριφορά των άλλων. Ξεσπάει τα νεύρα του και αντιδρά ως γνήσιος συκωτικός. Είναι ένα μπουρίνι. Πάνω στα νεύρα του θα φωνάξει ή θα χτυπήσει το χέρι του στο τραπέζι όπως ένα Μεντορίνουμ ή μπορεί να βροντήξει την πόρτα πίσω του όπως το Μεντορίνουμ αλλά του περνάνε εύκολα. Σε 5-10 λεπτά και πάλι φίλοι και μπορεί και να ζητήσει και συγνώμη. Μεταμελείται αν νοιώσει ότι φταίει έστω και στο παραμικρό. Καμμιά φορά και ας μην φταίει, ζητάει συγνώμη που ξέσπασε έντονα.

Του αθλητισμού και της Φύσης
Του αρέσει η θάλασσα πολύ όπως και στο Μεντορίνουμ. Και δεν του αρέσει μόνο η θάλασσα. Του αρέσει η Φύση γενικότερα. Μπορεί να τον δεις κυνηγό και ας πονάει για τα καϋμένα τα πουλάκια που τα σκοτώνει και ας είναι κυνηγός περισσότερο για την παρέα, για την επαφή με τη Φύση, για να μαζέψει μανιτάρια.

Του αρέσει ο αθλητισμός και είναι από αυτούς που αθλούνται συστηματικά. Τένις, μπάσκετ, ποδόσφαιρο και κυρίως τα ομαδικά αθλήματα γιατί είναι και της παρέας.

Εξωστρεφέστατος και της παρέας
Είναι εξωστρεφής. Εξωστρεφέστατος 2 ή 3. Θα μιλήσει για τα σώψυχα του, τα προσωπικά του, είναι αγνός. Δεν θα σκεφτεί ότι ο άλλος θα πάει να τον κουτσομπολέψει. Επειδή έτσι νοιώθει ο ίδιος, τείνει να κρίνει «εξ ιδίων τα αλλότρια». Να που είναι η μεγάλη ιδιοσυγκρασιακή αδυναμία του Φώσφορου. Πιστεύει ότι και ο άλλος έχει την ίδια αγνή πρόθεση με αυτόν. Και έτσι είναι εξωστρεφής και ξανοίγεται και εμπιστεύεται και βέβαια την πατάει πολλάκις.

Θέλει συμπαράσταση, θέλει παρηγοριά. Και η Πουλσατίλλα θέλει παρηγοριά και μοιάζει πολύ με τον Φώσφορο. Η Πουλσατίλλα όμως θέλει παρηγοριά γιατί είναι πάρα πολύ παραπονιάρα. Θέλει να της δίνεις σημασία αλλά έχει ψωρική πρόθεση. Δεν το εκμεταλλεύεται συφιλιτικά όπως π.χ μια Λάχεσις που μπορεί να το παίζει καϋμένη και θύμα για να θυματοποιεί τους άλλους. Η Πουλσατίλλα είναι έτσι γιατί απλώς είναι έτσι. Γνήσια παραπονιάρα και ευαίσθητη. Προσέξτε πολύ. Οι συφιλιτικές ιδιοσυγκρασίες και ιδιαίτερα η Λάχεσις το παίζουν υπερευαίσθητα άτομα, θύματα, παραπονιάρικα άτομα, καϋμένα αλλά αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να κάνουν την δουλειά τους. Ενώ η Πουλσατίλλα, ο Φώσφορος και τα ψωρικά άτομα είναι γνήσια ευαίσθητα άτομα. Η Πουλσατίλλα είναι η καλή και ευαίσθητη Σταχτοπούτα ή η καλή Κοκκινοσκουφίτσα. Ο Φώσφορος είναι παραπονιάρης και ευαίσθητος αλλά όχι τόσο όσο η Πουλσατίλλα. Είναι κυρίως παραπονιάρης όταν έχει τα νευροφυτικά του στην φάση Β. Η Πουλσατίλλα δεν βγάζει εύκολα νευροφυτικά και όταν τα βγάλει δεν είναι τόσο έντονα.

Η εξωστρέφεια του Φώσφορου φαίνεται πολύ στην παρέα, στην ταβέρνα. Είναι της παρέας, του καλού κρασιού, του μεζέ, της διασκέδασης αλλά όχι της διασκέδασης για τον εαυτό του αλλά δοτικά με την παρέα. Είναι ο καλαμπουρτζής, ο πλακατζής της παρέας. Θα κάνει το καλαμπούρι και θα είναι πετυχημένο. Δεν θα είναι χοντροκομμένο όπως του Σούλφουρ. Είναι το καλόβολο άτομο, είναι αυτός που φτιάχνει το κλίμα της παρέας, ο διασκεδαστής, ο οργανωτής, ο συντονιστής, είναι μέσα σε όλα. Δεν το κάνει για να προβληθεί.

Φόβος των συμπτωμάτων και όχι τόσο της ασθένειας ή του θανάτου
Ο Φώσφορος όπως είπαμε φοβάται για την υγεία του. Φοβάται τις αρρώστειες. Δεν φοβάται τις αρρώστειες μήπως πεθάνει. Φόβο για τον θάνατο έχει το Αρσένικουμ. Το Αρσένικουμ, σε αντίθεση με τον Φώσφορο, είναι πολύ εγωϊστικό άτομο και φοβάται ότι θα χάσει την ύπαρξη του, ότι θα πάψει η ζωή του, γι’ αυτό και φοβάται τον θάνατο. Ενώ ο Φώσφορος, όσο και αν σας φαίνεται παράξενο δεν φοβάται την έκβαση της ασθένειας όσο την ίδια την ασθένεια και μάλιστα τα συγκεκριμένα συμπτώματα που έχει. Φοβάται κάτι ξαφνικό όπως το έμφραγμα ή το εγκεφαλικό. Μπορεί  βέβαια να αναφέρει ότι: «γιατρέ σβήνω, χάνομαι» αλλά δεν είναι τόσο επειδή φοβάται ότι θα πεθάνει αλλά φοβάται τα ίδια τα νευροφυτικά συμπτώματα που νοιώθει ή την επανάληψη τους. Νοιώθει άσχημα όταν τα έχει και τρέμει στο ενδεχόμενο να τα ξανανοιώσει γιατί του χαλάνε όλη του τη ζωή και την διάθεση για ζωή. Είναι λεπτές διαφορές αυτές αλλά σημαντικές για την διαφορική μας διάγνωση μεταξύ συγγενών ιδιοσυγκρασιών ή συγγενών καταστάσεων.

Πολλοί Φώσφοροι σου λένε: «γιατρέ καλύτερα να είχα ένα έλκος στο στομάχι ή μια σοβαρή σωματική αρρώστεια παρά αυτό το βάσανο που μου χαλάει τη ζωή, που δεν με αφήνει να χαρώ». Ο Φώσφορος φοβάται κάτι απότομο ξαφνικό, όπως π.χ έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Δεν φοβάται ιδιαίτερα τον καρκίνο σαν ενδεχόμενο για τον ίδιο. Τον καρκίνο τον φοβάται περισσότερο η Καλκάρεα Καρμπόνικα, το Αρσένικουμ ή το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ. Ο Φώσφορος φοβάται μια οξεία κατάσταση με έντονα συμπτώματα.

Ο Φώσφορος συμπάσχει και είναι συμπονετικός με την δυστυχία του άλλου ή με την αρρώστεια του. Αλλά χαρακτηριστικά συμπάσχει και με την έννοια του ότι αρχίζει να φοβάται μήπως το έχει και ο ίδιος ή μήπως το πάθει αργότερα και ο ίδιος και τότε αρχίζει ο φαύλος κύκλος των συμπτωμάτων και του τρεξίματος στις εξετάσεις και στους γιατρούς. Ακούει το τάδε σύμπτωμα και το βγάζει αμέσως. Βρίσκει μια εξέταση αίματος λίγο διαφορετική από το φυσιολογικό ή στα ανώτερα όρια του φυσιολογικού και λέει: «Ώχ έχω 120 γλυκόζη αίματος, μήπως είμαι διαβητικός; Πρέπει να κάνω αμέσως δίαιτα. Τι φάρμακα να πάρω;» Βέβαια ορισμένες φορές επειδή είναι και συκωτικός μπορεί να τον δεις να παρεκτρέπεται από τη δίαιτα αλλά και πάλι αυτό τον αγχώνει.

Διαφορική Διάγνωση από άλλες νευροφυτικές ιδιοσυγκρασίες
Είχαμε πει ότι και το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ εμφανίζει νευροφυτικά συμπτώματα και φόβους για την υγεία του. Αλλά στο Αρτζέντουμ Νίτρικουμ έχουμε να κάνουμε περισσότερο με μια ψυχαναγκαστική κατάσταση που πέραν των άλλων αφορά και την υγεία του. Θα το διαφοροδιαγνώσουμε από τον Φώσφορο γιατί εμφανίζει σχεδόν κατά κανόνα και έμμονες ιδέες σε διάφορους άλλους τομείς πέραν της υγείας. Π.χ το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ έχει έναν ψυχαναγκαστικό φόβο για το ύψος και εμμονή ότι έχει π.χ ξεχάσει την πόρτα ανοικτή και γυρνάει συνεχώς να το ελέγξει. Και το Αρσένικουμ έχει νευροφυτικά συμπτώματα και φόβο για την υγεία του. Πως θα το διαφοροδιαγνώσουμε από τον Φώσφορο;

Προσέξτε έχουμε δύο πράγματα τα επιμέρους συμπτώματα και το άτομο σαν σύνολο και κυρίως τον χαρακτήρα του ατόμου. Π.χ κλαίει συχνά η Πουλσατίλλα, κλαίει συχνά και η Λάχεσις. Έχει νευροφυτικούς φόβους ο Φώσφορος αλλά έχει το ίδιο έντονα και το Αρσένικουμ και το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ.

Αλλά έχει σημασία να δούμε την διαφορά Φώσφορου και Αρσένικουμ σαν άτομα, σαν χαρακτήρες. Το Αρσένικουμ φοβάται πολύ για την υγεία του και κυρίως τρέμει στη σκέψη του θανάτου, της απώλειας της ύπαρξης. Συχνά όμως δεν το παραδέχεται καθόλου αυτό. Έμμεσα το βγάζεις. Σου λέει π.χ η γυναίκα του: «Μην τον ακούτε γιατρέ, τρέμει για την υγεία του, φοβάται ότι θα πεθάνει». Μπορεί όμως ο ίδιος να επιμένει ότι δεν ανησυχεί και παρόλα αυτά να σου φέρει έναν κατεβατό από εξετάσεις και θα έχει απαίτηση να ασχοληθείς μαζί του σοβαρά. Μπορεί όμως να τον δεις να φοβάται έντονα και να το εκφράζει. Μπαίνει μέσα στο ιατρείο και αμέσως σου λέει: «Γιατρέ θα πεθάνω, δώσε μου φάρμακα, κάνε ότι μπορείς!»

Προσέξτε όμως. Ο Φώσφορος είναι ένα άτομο που το συμπαθείς παρά τις πιεστικές του ανησυχίες. Ενώ το Αρσένικουμ σου σπάει τα νεύρα. Είναι απωθητικό άτομο, φοβερά εγωϊστικό και ξερόλας. Θάρθει φοβισμένος, άρρωστος και άσχετος και μπορεί να σου κάνει τον γνώστη και να σε κρίνει στη δουλειά σου και να είναι καχύποπτος και να σου κάνει και κριτική κιόλας. Θα σου πει: «γιατρέ εγώ πήγα στον τάδε επώνυμο καθηγητή και μου είπε αυτό. Ποιά είναι η δική σας γνώμη; Και που την στηρίζεται;» Βέβαια δεν τα λέει αυτά γιατί εκτιμά τη γνώμη σου αλλά γιατί θέλει να ασχοληθείς μαζί του και μάλιστα ιδιαίτερα. Μπορεί μάλιστα να έχει και το θράσος να σου υποσχεθεί μεγαλύτερη αμοιβή αν ασχοληθείς μαζί του ιδιαίτερα. Το Αρσένικουμ θέλει να ασχολούνται όλοι μαζί του. Ο γιατρός, η γυναίκα του, τα παιδιά του. Θέλει υπηρέτες και νοσοκόμες τους γύρω του.

Όταν ο Φώσφορος έχει νευροφυτικά συμπτώματα φοβάται να μείνει μόνος του. Θέλει παρέα. Αλλά και το Αρσένικουμ θέλει παρέα. Ο Φώσφορος όμως θέλει παρέα κυρίως για να μιλάει και να ξεχνάει τα συμπτώματα του. Θέλει παρηγοριά και συμπαράσταση και ανθρώπινη παρουσία. Αν είναι και κάποιος γιατρός σαν παρέα ακόμη καλύτερα. Ενώ το Αρσένικουμ θέλει κάποιον στο σπίτι πρώτον για να τον υπηρετεί π.χ «φέρε μου ένα τσάϊ γυναίκα και μετά φέρε μου τα φάρμακα μου...κάνε μου και μια εντριβή, τώρα όμως, μην αργείς» και δεύτερον θέλει κάποιον εκεί 24 ώρες το 24ωρο ώστε αν του συμβεί κάτι να τον τρέξει στο νοσοκομείο. Δεν θέλει πολλές κουβέντες, καλύτερα να έχει τον άλλο στο διπλανό δωμάτιο να μην τον ενοχλεί αλλά αν τον χρειαστεί να τρέξει αμέσως. Το Αρσένικουμ επομένως έχει μια εγωϊστική και ψυχρή συμπεριφορά ενώ ο Φώσφορος είναι συμπαθητικός και ανθρώπινος. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Και το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ είναι συχνά εγωϊστικό άτομο αλλά και σπαστικό και μίζερο λόγω των εμμονών του. Δεν είναι τόσο συμπαθητικό όσο ο Φώσφορος. Αν τα κατατάξουμε από πλευράς συμπαθητικότητας πρώτο είναι ο Φώσφορος και η Πουλσατίλλα, μετά το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ και τελευταίο το Αρσένικουμ.

Νευροφυτικά μπορεί να παρουσιάσει και η Πουλσατίλλα αλλά πολύ πιο ήπια. Η Πουλσατίλλα είναι χαρακτηριστικά όμως έντονα παραπονιάρα και συμπαθητική και ομιλητική. Νευροφυτικά συμπτώματα μπορεί να παρουσιάσει και το Κάλι Αρσένικουμ και το Καούστικουμ και η Μανσινέλλα. Ακόμα και η Λάχεσις. Νευροφυτικά συμπτώματα μπορεί να παρουσιάσουν και τα υστερικά φάρμακα όπως το Λίλιουμ Τιγκρίνου, η Ασαφοέτιτα, η Σιμισιφιούγκα, το Μόσχους, το Σίκλαμεν και το Κάκτους. Σε αυτά όμως συνυπάρχουν και υπερτερούν τα υστερικά συμπτώματα.

Στην καθημερινή κλινική πράξη όταν δείτε νευροφυτικά συμπτώματα τα πρώτα που θα σκεφτείτε είναι τον Φώσφορο,  το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ και το Αρσένικουμ και μάλιστα με αυτή τη σειρά συχνότητας. Νευροφυτικά σε μικρότερο βαθμό μπορεί να παρουσιάσουν και το Λαϊκοπόντιουμ και το ψωρικό Σούλφουρ.

Φάση Γ-παραίτηση
Ο Φώσφορος όταν είναι στα πολύ έντονα νευροφυτικά του μπορεί να μην θέλει να ταξιδέψει σε απομονωμένα ή μακρυνά μέρη και ιδιαίτερα σε νησιά γιατί φοβάται ότι αν του συμβεί κάτι δεν θα υπάρχει κοντά νοσοκομείο για να τον τρέξουν και να τον προλάβουν. Πολύ περισσότερο το έχει αυτό για ευνόητους λόγους το Αρσένικουμ. Στην Γ φάση ο Φώσφορος, όταν ήδη έχει πολύ καιρό τα νευροφυτικά συμπτώματα και έχει κουραστεί και απογοητευτεί μπορεί να μην είναι πλέον τόσο εξωστρεφής. Μπορεί να έχει κλειστεί στον εαυτό του επειδή νοιώθει ότι οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν. Παύει να είναι της παρέας, μένει στο σπίτι και μαραζώνει. Αλλά η τυπική εικόνα του Φώσφορου είναι αυτή που αναφέραμε στην κατάσταση Β.

Ο Φώσφορος είναι συνήθως κρυουλιάρης αλλά όχι τόσο έντονα όσο το Αρσένικουμ. Έχει έντονη δίψα και ιδιαίτερα για παγωμένο νερό. Μάλιστα αν έχει γαστρικές ενοχλήσεις το παγωμένο νερό, όσο και αν σας φαίνεται παράξενο, τις βελτιώνει. Μόλις όμως ζεσταθεί το νερό μέσα στο στομάχι, αμέσως παύει η ανακούφιση και ξαναθέλει παγωμένο νερό. Ο Φώσφορος έχει επίσης αιμορραγική προδιάθεση. Γι’ αυτό θα δείτε συχνά σε παιδάκια φωσφοράκια υποτροπιάζουσες επιστάξεις χωρίς σαφή παθολογική αιτία. Ανοίγει η μύτη τους και τρέχει αίμα αρκετά συχνά.

Ο Φώσφορος ως γνήσιο συκωτικό άτομο είναι αρκετά σεξουλιάρης με την έννοια του ότι έχει συχνή και έντονη διάθεση για σεξ. Είναι όμως και αισθηματίας γι’αυτό και όπως λέει και το τραγούδι «όσοι είναι αισθηματίες την πατάνε στη ζωή και με λάθος ιστορίες μπλέκονται κάθε στιγμή». Θέλει σεξ αλλά το θέλει με συναίσθημα. Ερωτεύεται εύκολα και ειλικρινά. Ενώ το Μεντορίνουμ θέλει σεξ για το σεξ συνήθως. Δεν ερωτεύεται εύκολα. Δεν δαγκώνει τη λαμαρίνα καθόλου εύκολα. Ο Φώσφορος έχει συχνά ευαισθησία στο Πεπτικό Σύστημα.




 

 

 

 

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ

ΠΟΥΛΣΑΤΙΛΛΑ


-Η καλή, ρομαντική και ευαίσθητη Κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού
-Κλαυσίγελως
-Χειροτερεύει με τη ζέστη, καλυτερεύει με τον δροσερό αέρα
-Το γλυκό κοριτσάκι που κυνηγάει τα γλυκά!
-Αθεράπευτα ρομαντική!
-Εξωστρεφέστατη και με το κλάμα στο τσεπάκι
-«Γραφικοί» φόβοι-Καλή μάνα



Η Πουλσατίλλα είναι συκωτικό άτομο στα σωματικά και στην έκφραση και ψωρική στην ιδεολογία όπως ακριβώς και ο Φώσφορος, με τον οποίο μοιάζει πολύ άλλωστε. Όταν ένα άτομο σας θυμίζει τη μία ιδιοσυγκρασία τότε να σκέφτεστε μήπως είναι και το άλλο και να κάνετε διαφορική διάγνωση. Είναι όμως πολύ περισσότερο γυναικεία ιδιοσυγκρασία η Πουλσατίλλα και αυτή είναι μια σημαντική διαφορά με τον Φώσφορο ο οποίος απαντάται περισσότερο σε άντρες.

Η καλή, ρομαντική και ευαίσθητη Κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού
Η Πουλσατίλλα είναι η Κοκκινοσκουφίτσα και η Σταχτοπούτα των παραμυθιών. Το κοριτσάκι με τα πεταχτά και ροδαλά μάγουλα, λίγο ευτραφές, μπουλουκάκι, χαριτωμένο, παιχνιδιάρικο, ναζιάρικο, χαδιάρικο, χαρούμενο, εύπιστο, καλόβολο. Είναι το «καλό κοριτσάκι του μπαμπά και της μαμάς». Το καλό με την έννοια του πραγματικά καλού, του πρωτογενώς καλού, του γονοτυπικά και φαινοτυπικά καλού.

Πολύ ευαίσθητη και συναισθηματική. Πρωτογενώς ευαίσθητη, αντικειμενικά ευαίσθητη με την έννοια του ότι έχει ευαίσθητη καρδιά, έντονο συναίσθημα. Πολύ εύκολα στεναχωριέται και πολύ εύκολα ξαναβρίσκει το κέφι της. Η διάθεση της είναι τόσο ευμετάβλητη όσο και ο άνεμος. Εύκολα ανεβαίνει και εύκολα κατεβαίνει.

Προσέξτε όμως. Δεν είναι όπως η Βαλεριάνα που είναι κυκλοθυμική λόγω του ότι είναι πολύ νευρικό άτομο και αλλάζει η διάθεση της όχι τόσο όσον αφορά τα συναισθήματα αλλά όσον  αφορά τα νεύρα. Η Βαλεριάνα έχει έντονο απ και ντάουν στα νεύρα της. Ενώ στην Πουλσατίλλα αλλάζει η καρδιά, το συναίσθημα, η ψυχική της διάθεση, η χαρά και η λύπη της. Κι’ αυτό συμβαίνει όχι από μια εσωτερική ασυνείδητη διαδικασία όπως στην Βαλεριάνα. Συμβαίνει γιατί είναι τόσο ευαίσθητη συναισθηματικά ώστε μικροί λόγοι, ασήμαντοι για τους άλλους, κουβεντούλες, την στεναχωρούν και πέφτει αμέσως αλλά αμέσως και μια καλή κουβέντα, με την ελάχιστη παρηγοριά εύκολα ανεβαίνει.

Κλαυσίγελως
Είναι ο τυπικός κλαυσίγελως η Πουλσατίλλα. Εκεί που κλαίει αμέσως γελάει και εκεί που γελάει αμέσως κλαίει. Αυτό το βλέπουμε πολύ χαρακτηριστικά σε παιδιά Πουλσατίλλα που εκεί που κλαίνε στο δευτερόλεπτο με ένα πειραγματάκι, με ένα αστείο γελάνε. Επειδή είναι εξωστρεφές άτομο, δοτικό, χαρούμενο και καλόβολο και δίνεται στις σχέσεις της, λίγο κάτι να της πεις στεναχωριέται αλλά και λίγο κάτι θετικό να της ξαναπείς για να την παρηγορήσεις, ξεγελιέται εύκολα και την κάνεις καλά αμέσως. Σε ένα παιδάκι μια σοκολάτα να του δώσεις ή ένα χάδι ή ένα φιλάκι και τσακ του πέρασαν όλα.

Η Πουλσατίλλα επηρεάζεται πολύ από τα λόγια, από τις κουβέντες, από τις φράσεις, από τις λέξεις. Κι το Νάτρουμ Μουριάτικουμ επηρεάζεται από τις κουβέντες, από τα λόγια. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ αν έχει ένα χοντροκομμένο στις κουβέντες Μεντορίνουμ σαν σύντροφο, λίγο να της πει κάτι θίγεται, το κρατάει μέσα της και δεν το δείχνει, πικραίνεται και της μένει. Ενώ η Πουλσατίλλα δεν θίγεται. Στεναχωριέται αλλά το δείχνει και έντονα και άμεσα. Το λέει, παραπονιέται, κλαίει. Οπότε όταν ο άλλος της δίνει μια εξήγηση ή της ζητάει συγνώμη ή απλώς την ακουμπάει λίγο στον ώμο και της λέει «έλα τώρα δεν το εννοούσα», τότε αμέσως της περνάει γιατί είναι συκωτική και το συναίσθημα της είναι πολύ ευμετάβλητο, δεν είναι σταθερό. Το μόνο που είναι σταθερό στην Πουλσατίλλα είναι η ευμεταβλητότητα της!

Όπως και τον Φώσφορο και ακόμη περισσότερο μπορείς να την δουλέψεις πολύ εύκολα με λόγια. Αυτοί οι καταφερτζήδες οι Μεντορίνουμ ή τα συφιλιτικά άτομα εύκολα την τουμπάρουν. Φλερτάρουν στο στυλ: «μα τι όμορφη που είσαι, τι γλυκειά, πόσο καλό κορίτσι είσαι» και τσούπ την τούμπαρε με το παραμύθι. Την γοήτεψε.

Χειροτερεύει με τη ζέστη, καλυτερεύει με τον δροσερό αέρα
Η Πουλσατίλλα σωματικά είναι ζεστό άτομο. Ζεσταίνεται αρκετά σε σημείο που να θυμίζει και το Σούλφουρ. Αλλά η Πουλσατίλλα σκάει σε ένα ζεστό δωμάτιο όπως και το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ. Έχει αυτή την ιδιαίτερη κατάσταση όπου σε ένα ζεστό δωμάτιο δυσφορεί. Δυσφορεί αναπνευστικά. Ασφυκτιά. Δεν μπορεί. Γι’ αυτό θα την δούμε να σκεπάζεται το Χειμώνα, να κουκουλώνεται μέχρι το λαιμό στο κρύο υπνοδωμάτιο αλλά το κεφάλι οπωσδήποτε απ’ έξω. Και να έχει  και λίγο το παράθυρο ή την μπαλκονόπορτα ανοικτή για να ανανεώνεται ο αέρας.

Ενώ το Σούλφουρ δεν θα σκεπαστεί αρκετά ακόμα και το Χειμώνα και πιθανόν να θέλει τα πόδια του έξω από τα σκεπάσματα κι ας κάνει κρύο στο δωμάτιο. Το Σούλφουρ σε ένα ζεστό δωμάτιο νοιώθει ότι μπαφιάζει και στο μυαλό, ότι αποβλακώνεται ενώ η Πουλσατίλλα και το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ ασφυκτιούν στο αναπνευστικό. Όλα τα σωματικά συμπτώματα της Πουλσατίλλα χειροτερεύουν με τη ζέστη. Συνήθως ιδρώνει και παρότι ιδρώνει αρκετά όμως δεν διψά σχεδόν καθόλου ενώ ο Φώσφορος και το Σούλφουρ διψάνε αρκετά.

Το γλυκό κοριτσάκι που κυνηγάει τα γλυκά!
Τα γλυκά είναι η μεγάλη αδυναμία της Πουλσατίλλα. Θέλει γλυκά σε βαθμό 3 για να μην πω 4. Προτιμάει το γλυκό από το φαγητό. Δώστης γλυκά και πάρε τη ζωή της. Σκεφτείτε ένα ροδαλό μπουλουκάκι κορίτσι, μια μικρή Κοκκινοσκουφίτσα που τρέχει  να αγοράσει σοκολάτες και γλυκά. Το γλυκό κοριτσάκι που κυνηγάει τα γλυκά και όταν τρώει τη σοκολάτα της είναι στον Παράδεισο γλύφοντας τα χειλάκια και τα δακτυλάκια της που έχουν πασαλειφτεί.

Παρόλα αυτά έχει ένα ευαίσθητο πεπτικό σύστημα και τα γλυκά μπορεί να της χαλάσουν το στομάχι. Της αρέσει επίσης ότι γίνεται με αλεύρι και ζάχαρη, τα διάφορα κέϊκ, οι πάστες, οι τούρτες, η σαντιγύ αλλά μετά της πέφτουν βαρειά. Και πολύ περισσότερο τα λιπαρά. Το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ θέλει πολύ τα γλυκά και σε μεγάλη ποσότητα μπορεί και αυτού να του χαλάσει το στομάχι. Αλλά το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ συχνά τρώει γλυκό και μετά αλμυρό και  ξανά γλυκό. Π.χ πατατάκια-σοκολάτα-πατατάκια. Μπορεί μάλιστα να το δείς να τρώει τη ζάχαρη με το κουτάλι.

Αθεράπευτα ρομαντική!
Την Πουλσατίλλα, όσον αφορά τα νεύρα, μπορεί να την δεις με δύο εικόνες. Η πρώτη εικόνα που είναι και η πλέον συχνή, είναι η τυπική εικόνα της ευγενικής, καλόβολης, ήρεμης γυναίκας και η δεύτερη εικόνα είναι της ευαίσθητης μεν αλλά ευέξαπτης γυναίκας που εκφράζει εύκολα τα νεύρα της. Μην έχουμε μόνο την εικόνα του πράου στο μυαλό μας. Βέβαια και όταν νευριάζει και αντιδρά έντονα, της περνάνε γρήγορα τα νεύρα όπως και του Φώσφορου. Μην σας ξεγελάει η εικόνα της Κοκκινοσκουφίτσας.

Η Πουλσατίλλα μπορεί να είναι δύσκολο άτομο σαν σύζυγος, ιδιαίτερα αν ο σύζυγος της είναι ένα Μεντορίνουμ που δεν είναι καθόλου ρομαντικό και παιχνιδιάρικο και δεν την συνερίζεται. Του σπάει τα νεύρα με τη ρομαντικότητα της, το ευμετάβλητο συναίσθημα της, με το παράπονο της. Τον πρήζει.

Η Πουλσατίλλα είναι πολύ ρομαντική. Προσκολλάται σε αντικείμενα. Δένεται συναισθηματικά με αντικείμενα, χώρους και καταστάσεις. Π.χ αυτή την καρέκλα μου την χάρισε ο παππούς μου, αυτό το μπιμπελό ο σύζυγος μου στην πρώτη επέτειο του γάμου μας κλπ. Γι αυτό θα δεις ότι μπαίνεις στο σπίτι της και θα δεις ένα σπίτι γεμάτο, πνιγμένο από μικρά μικρά ρομαντικά μπιμπελό. Βαρυφορτωμένο. Κουρτίνες με ροζ τριαντάφυλλα, ρομαντικές αντίκες, μουσικά κουτιά, το παλιό γραμμόφωνο, λουλούδια εδώ, λουλούδια εκεί, λουλούδια παραπέρα. Δεν είναι όμως κιτς στην αισθητική όπως η Λάχεσις. Η Λάχεσις θα βάλει το αταίριαστο, το υπερβολικό, το φανταχτερό.

Ενώ η Πουλσατίλλα φτιάχνει μια ωραία ρομαντική κατάσταση στο σπίτι, όπως η ατμόσφαιρα των παραμυθιών. Άλλωστε τρελλαίνεται σαν παιδί για παραμύθια και σαν ενήλικας για ρομαντικές ερωτικές ιστορίες. Θα κάτσει στην τηλεόραση και θα δει μελό αισθηματικές σινεφίλ ιστορίες με χάπι έντ οπωσδήποτε! Με τον ευγενικό ιππότη καβάλλα στο άσπρο άλογο που πάει να συναντήσει την φτωχή πλην τίμια και όμορφη Κοκκινοσκουφίτσα. Το ζει αυτό το πράγμα και το αναζητά και στην καθημερινή της ζωή. Τα ρομαντικά και ευγενικά λόγια και πράξεις, το ωραίο φλερτ, τα κομπλιμέντα, την καντάδα. Θέλει όλο το ρομαντικό πακέτο του παραμυθιού. Και ντύνεται και ρομαντικά πολλές φορές ιδιαίτερα σε μικρές ηλικίες. Θέλει τον σύντροφο της οπωσδήποτε ευγενικό και ρομαντικό. Να θυσιάζεται γι’ αυτήν. Να της λέει γλυκά λόγια. Γι’ αυτό και γίνεται συχνά εύκολο θύμα σε αυτούς που θέλουν απλώς να πηδήξουν αυτό το γλυκό κοριτσάκι όπως π.χ ένα Μεντορίνουμ.

Και με τα παιδιά της είναι πολύ ρομαντική. Θέλει να είναι ευγενικά, καλοντυμένα, καθαρά, περιποιημένα, όμορφα, ρομαντικά, με ωραίους φιόγκους, με ροζ κορδέλες κλπ. Και βέβαια όταν μεγαλώσουν τα παιδιά της και είναι και λίγο άγρια, χοντροκομμένα, συκωτικά, τότε βρίσκει τον μπελά της. «Α παράτα μας ρε μάνα με τα φρου φρου σου και τα αρώματα!» θα της πούνε και αυτή θα βάλει τα κλάματα. Νευριάζει η Πουλσατίλλα όταν της πληγώνουν τα αισθήματα και τον ρομαντισμό της. Θέλει συναισθηματική επικοινωνία, ανθρώπινη ζεστασιά, χάδια και αγκαλιές και γλυκειές κουβέντες. Θέλει ατμόσφαιρα παραμυθιού.

Εξωστρεφέστατη και με το κλάμα στο τσεπάκι
Είναι ιδιαίτερα εξωστρεφής. Περισσότερο και από τον Φώσφορο. Θέλει να λέει, να μιλάει, να επικοινωνεί, να λέει τα σώψυχα της. Και δεν θέλει απλώς να λέει αλλά θέλει να την ακούνε κιόλας. Η ίδια είναι καλός παρηγορητής, ενδιαφέρεται πραγματικά να ακούει τους άλλους και συμπάσχει μαζί τους. Δεν είναι όμως κουτσομπόλα όπως μια Λάχεσις με την έννοια της κακής πρόθεσης, δηλαδή για να κατηγορήσει τον άλλον. Θέλει να μάθει για κάποιον για να επικοινωνήσουν ανθρώπινα, θέλει συναισθηματική και ψυχική επικοινωνία, γι’ αυτό και είναι τόσο εξωστρεφής. Μπορεί να βρει μια άγνωστη κυρία στο τραίνο ή στο λεωφορείο και να αρχίσει να μιλάει μαζί της και να λέει ακόμα και τα προσωπικά της και τον πόνο της.

Προσέξτε όταν αυτό είναι υπερβολικό και χωρίς ειλικρινές συναίσθημα τότε πιθανώς να είναι μια Λάχεσις που το παίζει ευαίσθητη και πονεμένη Πουλσατίλλα για ιδιοτελείς σκοπούς. Πολλοί ομοιοπαθητικοί γιατροί μπερδεύουν την Λάχεσις με την Πουλσατίλλα. Μας ενδιαφέρει η πρωτογενής ευαισθησία, η γονοτυπική και όχι η φαινοτυπική. Όχι η δευτερογενής, η υποκριτική, η σκόπιμη.

Η Πουλσατίλλα κλαίει πολύ εύκολα. Το δάκρυ κορόμηλο. Το έχει στο τσεπάκι. Μάρθα Βούτση. Την ώρα που μιλάει στο γιατρό για το πρόβλημα της μπορεί και να την πάρουν τα ζουμιά. Αλλά με δυό κουβέντες από το γιατρό της περνάει. Στη φάση Α η Πουλσατίλλα κλαίει εύκολα λόγω χαρακτήρα. Στη φάση Β όταν έχει πέσει κλαίει με το παραμικρό και παραπονιέται. Στη φάση όμως Γ, όταν έχει χρονίσει η κατάσταση της μπορεί να μεταπέσει σε μελαγχολία, να κλειστεί στον εαυτό της, να μην μιλάει και να μην κλαίει. Να κάθεται στο παράθυρο, να βλέπει έξω με απλανές βλέμμα σκεπτόμενη τη δυστυχία της, ίσως καμμιά φορά να δακρύζει, όχι να κλαίει και να μην ενδιαφέρεται για παρηγοριά. Βυθίζεται στη δυστυχία της και σχεδόν της αρέσει.

Σε συνήθη όμως κατάσταση, η Πουλσατίλλα θέλει την παρηγοριά, της αρέσει και την αναζητεί και σχεδόν την προκαλεί και της περνάει και γρήγορα η στεναχώρεια της. Ενώ η γυναίκα Νάτρουμ Μουριάτικουμ δεν θέλει να κλαίει μπροστά στους άλλους, είναι εσωστρεφής και η παρηγοριά όχι μόνον την ενοχλεί αλλά την εκνευρίζει κιόλας. Και η Βαλεριάνα εκνευρίζεται από την παρηγοριά, αλλά για πιο εγωϊστικούς λόγους από ότι το Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Η Βαλεριάνα νοιώθει ότι μειώθηκε το ίματζ της, χάλασε το στυλάκι της.

«Γραφικοί» φόβοι-Καλή μάνα
Οι φόβοι της Πουλσατίλλα δεν είναι έντονοι όπως του Φώσφορου, και όχι συχνά νευροφυτικοί. Είναι γραφικοί θα λέγαμε περισσότερο φόβοι. Φοβάται για τα παιδιά της μην πάθουν κάτι, ανησυχεί ειλικρινά για τα παιδιά και το σύντροφο της. Φαίνεται υπερπροστατευτική αλλά δεν είναι κυριαρχική όπως μια Λάχεσις. Η Λάχεσις δηλώνει ότι ανησυχεί για τα παιδιά της και μπορεί να ανησυχεί, αλλά αυτό το χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό για να ελέγχει τα παιδιά της και να κυριαρχεί επάνω τους. Για να τα χρησιμοποιεί και να τα καθορίζει ενώ την ίδια στιγμή υποκριτικά δηλώνει ότι τους έχει παθολογική αγάπη και αδυναμία και ότι θυσιάζεται γι’ αυτά. Ενώ η Πουλσατίλλα είναι η πρωτογενώς και ειλικρινώς  ευαίσθητη μάνα η οποία στεναχωριέται και ανησυχεί εύκολα για τα παιδιά της αλλά όχι για κυριαρχικούς λόγους. Μπορεί να είναι και αυτή λίγο υπερβολική αλλά όχι σκόπιμη και υποκριτική. Η Πουλσατίλλα μπορεί επίσης να φοβάται λίγο για την υγεία της, όχι έντονα όπως ο Φώσφορος, μπορεί να φοβάται τα σκυλιά, τους κεραυνούς κλπ. Ένα ευαίσθητο κοριτσάκι ή μια ευαίσθητη γυναίκα που στα πλαίσια αυτά έχει και λίγους φόβους αλλά όχι ψυχαναγκαστικά όπως π.χ το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ, ούτε έντονα νευροφυτικά όπως ο Φώσφορος.

Διαβάζει αισθηματικά, ρομαντικά βιβλία και βλέπει ρομαντικές αισθηματικές και κοινωνικές ταινίες στην τηλεόραση. Τα πόδια της μπορεί να είναι ζεστά, να καίνε. Η κίνηση την ζεσταίνει πολύ εύκολα, την ανάβει. Η ζέστη την χειροτερεύει σε όλα τα συμπτώματα και το κρύο και ο δροσερός αέρας την καλυτερεύει σε όλα τα συμπτώματα. Της αρέσει το σέξ αλλά πιο πολύ της αρέσει το συναίσθημα. Συνήθως κοιμάται ανάσκελα με τα χέρια πάνω από το κεφάλι όπως το Σούλφουρ. Είναι η καλή κατίνα, η πρωτογενής κατίνα που ασχολείται με μικροπράγματα όπως τα μπιμπελό, το ράψιμο, τη μαγειρική. Ενώ η Λάχεσις είναι συχνά η κακή κατίνα, η κουτσομπόλα και κυριαρχική και κακή κατίνα.


 

 

 

 

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ

ΚΑΛΚΑΡΕΑ ΚΑΡΜΠΟΝΙΚΑ


-Κρυουλιάρα3, κρύα και υγρά πόδια
-Ψωρικές και μεταφυσικές φοβίες
-Μικρές καθημερινές σκέψεις-ψωρική «κατίνα»
-Απαισιόδοξη-Ανησυχία για τους δικούς της
-Ανθρακικό ασβέστιο-αυγά-οστά



Η Καλκάρεα Καρμπόνικα μοιάζει σε ορισμένα σημεία με την Πουλσατίλλα αλλά διαφέρει και αρκετά. Η Καλκάρεα Καρμπόνικα είναι μια κατάσταση έντονα ψωρική και με ψωρικές φοβίες. Θα μου πεις τότε πως μοιάζει με την Πουλσατίλλα. Μοιάζει επειδή είναι και αυτή αρκετά ευαίσθητη.

Κρυουλιάρα3, κρύα και υγρά πόδια
Μια μεγάλη διαφορά με την Πουλσατίλλα είναι ότι είναι, ως γνήσια ψωρική, αρκετά κρυουλιάρα. Κρυώνει σε βαθμό 3 ή έστω 2. Θέλει πολλά ρούχα, θέλει να ντύνεται αρκετά και έχει το έντονο χαρακτηριστικό ότι τα πόδια και τα χέρια της κρυώνουν πάρα πολύ. Θέλει κάλτσες για να κοιμηθεί το Χειμώνα ή τουλάχιστον να τα ζεστάνει πριν ξαπλώσει. Το ιδιαίτερο της χαρακτηριστικό είναι ότι τα πόδια της είναι συχνά κρύα και ταυτόχρονα υγρά, ιδρωμένα. Προσέξτε το αυτό. Όχι πρώτα να κρυώνουν και μετά να ζεσταίνονται και να ιδρώνουν. Όχι. Κρύα και ταυτόχρονα υγρά ιδρωμένα.

Η Κάνναμπις Ίντικα είναι κρύο άτομο και έχει κρύα και ταυτόχρονα υγρά ιδρωμένα χέρια. Και η Σίλικα, η οποία μοιάζει με μια κρύα ψωρική Πουλσατίλλα, είναι ένα αρκετά κρυουλιάρικο άτομο με έντονα κρύα άκρα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι όμως ότι το κεφάλι της είναι πολύ ευαίσθητο στο κρύο. Είναι η γυναίκα που όταν λουστεί και δεν στεγνώσει καλά τα μαλλιά της και βγεί έξω, ακόμα και το Καλοκαίρι, τότε την πιάνει πονοκέφαλος ή αρχίζει να έχει συμπτώματα κρυολογήματος. Σε έντονα κρυουλιάρικα άτομα θα σκεφτείτε Καλκάρεα Καρμπόνικα, Σίλικα, Αρσένικουμ, Ψωρίνουμ, Νουξ Βόμικα.

Η Καλκάρεα Καρμπόνικα έχει αρκετή επιθυμία για γλυκά. Όχι τόσο έντονη όσο της Πουλσατίλλα. Αυτή μάλιστα η επιθυμία είναι πιο συγκεκριμένη, δηλαδή της αρέσουν κυρίως οι σοκολάτες και μάλιστα έχει συχνή, απότομη και έντονη διάθεση για γλυκό, αλλά δεν θέλει ποσότητα. Αρκεί ένα κομμάτι σοκολάτας, ικανοποιείται η γεύση της και της περνάει. Ενώ η Πουλσατίλλα και το Αρτζέντουμ Νίτρικουμ θέλουν και ποσότητα

Η Καλκάρεα Καρμπόνικα δεν έχει ιδιαίτερα νεύρα και ως έντονα ψωρική δεν τα εκφράζει και εύκολα. Είναι όμως ευαίσθητη και είναι συχνά ή εσωστρεφής ή εξωστρεφής μεν αλλά όχι έντονα όπως π.χ η Πουλσατίλλα. Δεν επιζητεί τόσο την παρηγοριά όπως η Πουλσατίλλα αλλά δεν την ενοχλεί κιόλας όπως π.χ το Νάτρουμ Μουριάτικουμ.

Ψωρικές και μεταφυσικές φοβίες
Το κύριο ψυχοδιανοητικό της χαρακτηριστικό είναι οι φοβίες της. Φοβάται το σκοτάδι έντονα. Θέλει οπωσδήποτε λίγο φως για να μπορεί να κοιμηθεί. Δεν θα πάει εύκολα μόνη της σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Είναι ψωρικοί οι φόβοι της. Είναι έντονοι μεν αλλά όχι κραυγαλέοι. Θυμηθείτε τον συκωτικό κραυγαλέο φόβο του Φώσφορου για την υγεία του. Η Καλκάρεα Καρμπόνικα φοβάται επίσης τις κατσαρίδες και τα ποντίκια. Τα φοβάται και τα συχαίνεται ταυτόχρονα.

Φοβάται να μείνει μόνη της στο σπίτι, γιατί φοβάται κλέφτες και κακοποιούς. Όταν μένει μόνη, θέλει να κλειδώνει πόρτες και να κλείνει παράθυρα. Θέλει επίσης να έχει λίγο το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση ανοικτά για συντροφιά, για παρέα, για να μην φοβάται τόσο, σαν ένα υποκατάστατο της ανθρώπινης παρουσίας. Δεν θέλει όμως να τα έχει δυνατά για να έχει τα αυτιά της τεντωμένα και να ακούει μήπως τυχόν προσπαθεί κάποιος να παραβιάσει το σπίτι!

Έχει επίσης μεταφυσικούς φόβους. Φοβάται διαβόλους, φαντάσματα, νεκρούς. Δεν βλέπει εύκολα θρίλερ γιατί της μένει ο φόβος και οι φοβικές εικόνες και δεν μπορεί να κοιμηθεί μετά. Υπάρχουν όμως και λίγες περιπτώσεις, ιδιαίτερα σε έφηβες κοπέλες που ενώ φοβούνται βλέπουν τα θρίλερ και μετά μετανοιώνουν κάθε φορά γιατί μετά δεν μπορούν να κοιμηθούν. Φοβάται επίσης να κυκλοφορήσει μόνη της το βράδυ στο σκοτάδι έξω στους δρόμους.

Φοβάται και για την υγεία της αλλά με ψωρικό τρόπο και χρόνιες ασθένειες. Ας πούμε ότι πιάνει ένα γρομπαλάκι στο στήθος ή βλέπει μια καινούρια ελιά στο δέρμα της και της μπαίνει η σκέψη: «μήπως έχω καρκίνο;» Επειδή είναι ψωρικό άτομο ή θα πάει αμέσως στο γιατρό ή θα αποφεύγει να πάει από τον φόβο της μήπως τελικά βρεθεί κάτι κακό και τότε τι θα γίνει μετά; Φοβάται πολύ όλες τις αρρώστειες και φοβάται και τον θάνατο ιδιαίτερα. Αλλά δεν είναι ο συφιλιτικός φόβος του θανάτου όπως στο Αρσένικουμ που φοβάται μην χάσει την ύπαρξη του και το Εγώ του. Είναι ο ψωρικός  φόβος. Περισσότερο φοβάται την ταλαιπωρία της αρρώστειας, την χρόνια διαδρομή της και τον πόνο.

Μικρές καθημερινές σκέψεις-ψωρική «κατίνα»
Η Καλκάρεα Καρμπόνικα έχει επίσης το εξής σημαντικό χαρακτηριστικό. Είναι άτομο που έχει πολλές και μικρές σκέψεις για μικρά καθημερινά πράγματα. Πολλές έγνοιες, απαισιόδοξες σκέψεις, δεν ησυχάζει το μυαλό της. Δεν πρόκειται όμως για τις έμμονες ιδέες του Αρτζέντουμ Νίτρικουμ που έχει σκέψεις του τύπου «μήπως μου συμβεί αυτό ή εκείνο;» Ούτε πρόκειται για το οργανωμένο και εργασιομανικό μυαλό της Νουξ Βόμικα που συνεχώς έχει στο μυαλό της τι δουλειές θα κάνει, τι εκκρεμότητες θα τακτοποιήσει και πως θα το οργανώσει.

Η Καλκάρεα Καρμπόνικα σκέφτεται τα μικρά καθημερινά πράγματα και μάλιστα απαισιόδοξα. Η Πουλσατίλλα είναι κατίνα και αυτή, με την έννοια του ότι σκέφτεται και ασχολείται με μικρά καθημερινά πράγματα,  αλλά ασχολείται με αυτά πιο συκωτικά, δηλαδή αισιόδοξα και ρομαντικά και με χάρη και χαρά. Ενώ η Καλκάρεα ασχολείται με αυτά με πολύ ψωρικό και απαισιόδοξο και μη χαρούμενο τρόπο. Και δεν μπορεί να τα βγάλει από το μυαλό της και δεν το χαίρεται. Όταν είναι αρκετά πεσμένη σε φάση δηλαδή Β ή κυρίως Γ, λόγω αυτών των έντονων μικρών καθημερινών σκέψεων, φοβάται μήπως τρελλαθεί και έχει και την ελαφρά αίσθηση ότι μήπως οι άλλοι καταλαβαίνουν ότι πάει προς τα εκεί.

Απαισιόδοξη-Ανησυχία για τους δικούς της
Είναι έντονα απαισιόδοξη. Το ποτήρι το βλέπει μισοάδειο και όχι μισογεμάτο. Αν αργήσει να γυρίσει κάποιο δικό της άτομο, αυτό την ανησυχεί ιδιαίτερα. Προσέξτε άλλο πράγμα η συφιλιτική, φτιαχτή και σκόπιμη ανησυχία της Λάχεσις, άλλο η ειλικρινής ευαίσθητη, συκωτική και παιχνιδιάρικη ανησυχία της Πουλσατίλλα που πραγματικά νοιάζεται για τα παιδιά της και άλλο η καθαρά ψωρική και απαισιόδοξη ανησυχία της Καλκάρεα που βλέπει στο μυαλό της διάφορα κακά να συμβαίνουν στους δικούς της. Το μυαλό της πάει στο κακό. Σε ατυχήματα, αρρώστειες, κακοτυχίες, συμφορές λόγω απαισιοδοξίας και φοβίας. Το ίδιο φοβάται και για τον εαυτό της. Ενώ η Λάχεσις και η Πουλσατίλλα δεν ανησυχούν για τον εαυτό τους.

Το Ψωρίνουμ είναι πιο απαισιόδοξο και πιο μελαγχολικό από την Καλκάρεα Καρμπόνικα. Πιστεύει, και συχνά χωρίς επαρκή λόγο, ότι θα πτωχεύσει, ότι η δουλειά του θα πάει άσχημα, ότι τα οικονομικά του θα πάνε κατά διαόλου, ότι θα καταστραφεί. Δεν βρίσκει καμμία χαρά στη ζωή του. Όλα είναι μαύρα, κατάμαυρα. Κλείνεται στον εαυτό του, είναι πολύ εσωστρεφής, απαισιόδοξος, απελπισμένος και απογοητευμένος. Γι’ αυτό και σε αντίθεση με την Καλκάρεα Καρμπόνικα θέλει να είναι μόνος του. Δεν θέλει παρέα.

Ανθρακικό ασβέστιο-αυγά-οστά
Η Καλκάρεα Καρμπόνικα θέλει πολύ τα αυγά. Τα λατρεύει. Θα ήθελε να τρώει συχνά και αρκετά. Και δυό τρία την ημέρα. Και τα προτιμάει είτε βραστά είτε τηγανητά αλλά μελάτα. Προσέξτε όμως όταν ρωτάτε τους ασθενείς αν τους αρέσουν τα αυγά θα πρέπει να λαμβάνετε υπόψιν στην απάντηση τους τον φόβο ότι τα αυγά μπορεί να τους κάνουν χοληστερίνη και την τάση για λόγους υγείας να τα αποφεύγουν. Μας ενδιαφέρει τι τους αρέσει και όχι τόσο το τι κάνουν για άλλους λόγους.

Η Καλκάρεα Καρμπόνικα είναι σαν πρώτη ύλη το Ανθρακικό Ασβέστιο και γι’ αυτό σαν ομοιοπαθητική ιδιοσυγκρασία έχει ένα πρόβλημα στον μεταβολισμό του από τις τροφές. Γι’ αυτό και τα νύχια της σπάνε εύκολα. Βλέπουμε τα καλκαράκια παιδιά που τους λείπει το ασβέστιο, να έχουν την τάση να τρώνε το τσόφλι του αυγού ή τον ασβέστη από τον τοίχο, πιθανώς λόγω της έλλειψης του. Αυτός ο κακός μεταβολισμός του Ασβεστίου μπορεί να δημιουργήσει οστικά και σκελετικά προβλήματα ιδιαίτερα στα παιδιά. Το Ασβέστιο και το Πυρίτιο είναι δυό σημαντικά μέταλλα με μεγάλο ρόλο στη σκληρότητα και δύναμη των οστών και του συνδετικού ιστού. Γι’ αυτό και η Σίλικα έχει μονίμως εύθραυστα νύχια ενώ τα χείλη της σκάνε με το παραμικρό. Τα νύχια των ποδιών της επίσης γυρνάνε προς τα μέσα, προς το κρέας, προκαλώντας πληγές ενώ τα δόντια της χαλάνε εύκολα και είναι εύθραυστα.

http://www.homeomed.gr/el/sa7.html

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More